Hogere wiskunde

Een tijdje geleden schreef ik al dat ik eigenlijk wel achter de naaimachine wilde kruipen maar last had van drempelvrees. Die vrees werd bevestigd toen ik eindelijk een poging waagde. Vraag me niet wat er mis ging maar het ging mis en draaide dus uit op niks. 

Toen besloot ik maar eens naar een echte naaimachinewinkel te gaan. Mij eens echt voor te laten lichten en voor een 'echte' naaimachine te gaan. Dit is hem geworden. Een klein maar fijn handzaam machientje waar ik inmiddels helemaal voor gevallen ben. 

De kleertjes voor RoosjeMijn kunnen in het vervolg ook genaaid worden i.p.v. gebreid. Dat gaat een stuk sneller. (Haha dat kun je denken.) Ik maakte 2 patroontjes. 1 broek en 1 jas...

knipte dit uit de stofjes en haalde er een draadje door om goed te kunnen zien wat er aan elkaar genaaid moest worden.

En daarna begon het echte werk. Er rolden de nodige 'prototypes' van de band. Hogere wiskunde bleek  het te zijn. Wat naai je als eerste aan elkaar, wat als laatste en hoe zorg je ervoor dat alle naden dezelfde kant opgaan. 

Dat viel nog niet mee. Helemaal niet bij dit miniatuurwerk. Maar het is me gelukt. Het was even afzien voor RoosjeMijn,  al die tijd in haar nakie maar haar afzien werd beloond. Ze is zo blij met haar nieuwe jas en broek. 

Hier wil ik beter in worden. Volgend jaar ga ik op naailes :)

Drempelvrees

Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik een naaimachine kocht maar tot nu toe ben ik niet verder gekomen dan hem uit de doos te halen en een plekje te geven. En dat terwijl er toch een heleboel dingen zijn die ik ermee wil maken. Ik zie van alles langs komen bij creatieve bloggers En zou dat dan ook zo graag willen kunnen.

Het probleem is... ik heb drempelvrees. Vroeger, heeel vroeger hadden we een ouderwetse handnaaimachine. Zwart met versiersels op een houten onderkant, een mooie houten deksel en een draaislinger. De meesten zullen hem nog wel kennen. Met enige regelmaat kijk ik of ik nog ergens zo'n mooitje op de kop kan tikken en telkens doe ik het niet. Ik héb immers een naaimachine.

In mijn herinnering was het makkelijk op die handnaaimachine. Je draaide gewoon langzaam of wat sneller aan de draaislinger en ook het maken van een nieuwe spoel was een fluitje van een cent. Op de elektrische Singer van mijn moeder ging het ook best goed. Tot de spoel op was en ik met de hand een nieuwe spoel ging voldraaien. Toen begon de ellende. Knopen, frotten, niet stikken. Foute boel dus en einde naaicarrière.

Toen ik gisteren Pinterest opende stond de startpagina vol met leuke maaksels van spijkerstof. En spijkerstof heb ik zat.  Dus ik ga de stoute schoenen aantrekken en waag weer een poging. Want zoals het meestal werkt met drempelvrees, je moet het gewoon (weer) een keer doen. Ik heb begrepen dat het frotten aan de draadspanning lag door het handmatig opdraaien van de spoel?

Inmiddels heeft Floris hem al uitgetest en met wat aanmoediging moet het toch wat kunnen worden. We gaan het zien...  Ennuh, handige tips voor beginners zijn van harte welkom :)