(G)een sterk verhaal

Wie ongeveer zo oud is als ik (midden 50) kan zich wellicht de eerste sterkste man van Nederland nog herinneren en zo ja, dan ben je dat ook vast allang weer vergeten. Die man, Gerard du Prie, was familie van mij (een neef van mijn vader) en hoewel ik hem niet kende vond ik dat als 12 jarige natuurlijk wel heel tof.

Toen ik in 2021 het plezier in mezelf begon te verliezen en thuis langzaam steeds somberder en ontevredener werd besloot ik naar de sportschool te gaan. Britney Spears was degene die me het zetje gaf. 

You want a hot body? You want a Bugatti?

You want a Maserati? You better work, bitch

You want a Lamborghini? Sip martinis?

Look hot in a bikini? You better work, bitch.

Ik stapte binnen met de mededeling: Ik wil dit meer, dit minder en dit plat. Dus kwam ik van een koude kermis thuis want plaatselijk vet verliezen blijkt onmogelijk.  Het gaat eerst waar je het niet kwijt wilt en pas op het laatst (als je geluk hebt) van de gewenste maar hardnekkige plekken. Een hot body verdween in de koelkast.

Toevallig startte er net een pilot van het nieuwe sportprogramma Fit4Life. Een programma van een jaar intensief sporten en meerdere themasessies om te  leren wat er past in een gezonde leefstijl. 

Wat ben ik blij dat ik die stap heb gezet! Zowel lichamelijk als mentaal ben ik er flink op vooruit gegaan. 

Toen het jaar erop zat maakte ik ter afscheid voor de coaches een trofee. 

Een voor de coach die het programma opzette 

en één voor de coach der coaches die ons met haar enthousiasme het beste uit onszelf liet halen.

Inmiddels zijn we ruim 2 jaar verder en ben ik 3 tot 5x per week 's ochtends in de sportschool te vinden. Romanian deadlift, benchpress, hipthrust ik draai er mijn hand niet voor om. 

Of ik ooit de sterkste vrouw van Nederland word dat durf ik te betwijfelen. De sterkste vrouw van Eck en Wiel dan? Kwestie van door trainen. En ach met de sterkste vrouw hier in huis neem ik ook genoegen. En als ik mijn nieuw verworven spierballen bewonder voor de badkamerspiegel dan weet ik zeker dat ik dat ben. 

De Draat weer opgepakt

Vorige week dook ik met mijn neus weer eens in het verleden. Hoewel ik al heel wat personen had opgespoord was het met de komst van een nieuwe laptop in het slop geraakt. Nu het een plekje op mijn blog heeft gekregen heb ik zin om het weer nieuw leven in te blazen. Ik ben bezig met de kant van mijn moeder omdat haar betovergrootvader Jean Francois Vial me intrigeert. Hij is geboren in Frankrijk en heeft zich met zijn Nederlandse geliefde Catharine Draat en een buitenechtelijke dochter in Uden gevestigd.  

Van Catharina kon ik vinden dat ze in 1792 op 18 jarige leeftijd nog in Heesch woonde maar de periode tot haar 23e is ze 'zoek'. Het verhaal gaat dat ze als marketentster meetrok in het leger van Napoleon waar J.F. Vial Tambour was. Daar zal de vonk overgeslagen zijn. Hun eerste dochter wordt in Metz (de plaats waar veel troepen van Napoleon gelegerd waren) geboren en laat zij nou mijn oudouder zijn. Op de site van het BHIC kwam ik een discussie tegen waarin staat dat Jean Francois zijn duim afgehakt zou hebben zodat hij niet meer trommelen kon. Alles voor de liefde. En die was vast groot want hij verliet zijn vaderland en ze kregen al met al 13 kinderen. 

Hoe groot was mijn verrassing toen ik ontdekte dat hun 2e dochter, mijn oudtante, op de wereld werd gezet door een voorouder van Bert. Zijn oudoom was op dat moment vroedmeester in Uden. Is het toeval of kom je altijd wel iemand tegen als je maar lang genoeg graaft. Wie weet hebben onze voorouders (van jou en mij) elkaars pad ook wel gekruist.  Sterker nog, zijn we familie. Mochten je roots rond Uden liggen dan zou dat maar zo kunnen :)

Huis te koop

Niet zomaar een huis. Het huis van mijn ouders. Het huis waar een mooie tijd van mijn leven zich afspeelde. Van mijn 12e tot dat ik mijn eigen huis kocht en ook nu is het voor mij nog 'het huis waar ik thuis kom'. 

We hadden er katten, een hond, paarden, geiten, schapen, kippen, ganzen, pauwen en zelfs varkens. Een zwembad, 'Priekends', tuinfeesten, de vrijheid en een zorgeloos bestaan. (Ach natuurlijk is dit ietwat geromantiseerd).

Én we hadden er te gekke slaapkamers!

Zo heeft het huis op de bovenverdieping 2 slaapkamers die allebei een vide hebben. Met een trappetje omhoog en ruimte voor een bed. Hoe leuk is het om als kind een zit én slaapkamer te hebben.  Mijn broer en ik hadden zo'n kamer.

Onder het huis zit een souterrain. (Door ons oneerbiedig de kelder genoemd :) Daar woonde mijn zus. Toen zij het huis uit ging nam ik daar mijn intrek. De kelder bestaat uit een zitgedeelte, keukengedeelte en slaapgedeelte én heeft een eigen ingang. 

Snap je dat ik het heb over een mooie tijd. Eigenlijk zou je zo'n huis voor altijd willen houden. Ergens zit bij mij de droom van 'met zijn allen'. Het zou nog kunnen ook. 3 verdiepingen, op alle 3 de verdiepingen slaapkamers, op 2 verdiepingen douche en toilet. Maar dat gaat niet gebeuren. Nu staat het te koop. Het is te groot voor 2 en meer bedoeld voor een gezin. 

Nou ja, als het dan toch verkocht wordt dan hoop ik aan een gezin met kinderen en dat die kinderen er dan net zo gelukkig worden als ik er ben geweest.

En ik koester mijn herinneringen met mijn Playmobil.

Huisjesmelker

Als je meerdere slechte huizen bezit en deze tegen woekerprijzen verhuurt word je volgens de online vanDale een huisjesmelker genoemd. En laat ik nou heel veel huizen bezitten. Nee, geen 102 of 349 en ook niet in Amsterdam maar toch...

Nee ik heb er 9 en ze staan in Eck en Wiel. Ik vraag ook geen huur. De poppetjes mogen er gratis wonen.

Dus ik ben geen huisjesmelker. Ik vind het leuk om mijn herinneringen te koesteren in een soort van diorama en omdat Playmobil daar alles voor kan leveren kan ik me daarmee helemaal uitleven.

En dat doe ik dan ook :) Inmiddels is een woonhuis omgetoverd tot flat en dat woonhuis vervangen door een nieuwe villa.

Ook mijn eerste eigen huis is vervangen door een meer gelijkend exemplaar. In elk huis wonen herinneringen.

Samen vormen de huizen een gemoedelijk dorp met als hoofdweg mijn eigen Memory lane. Volgende week ga ik wandelen. Wandel je mee?  

Fijn weekend Xx

Als een kind zo blij...

met het Playmobil dat ik voor mijn verjaardag kreeg. 
Het is het enige wat op mijn verlanglijstje stond en mijn verzameling is dan ook weer flink gegroeid. 

Sommige items vind ik leuk vanwege het historische karakter. De wasvrouw met wasbord en wringer, 2 mannen uit de nachtwacht van Rembrandt en assepoester met de duiven.

Een auto die nog aangeslingerd moest worden, een oude straatlantaarn van rond de 19e eeuw en dingen uit mijn eigen tijd zoals de ouderwetse grasmaaier en de zwarte piano die we in mijn peutertijd hadden.

Alles is even leuk en alles krijgt een plekje op mijn Playmobilzolder. 

Zelf heb ik de afgelopen tijd ook het een en ander gekocht en als de verkoopster dan vroeg of het een kadootje was zei ik met een glimlach: "Nee hoor, het is voor mezelf".  Ach 50, het is ook maar een getal ;)

poppenmoeder

Als kind was ik een echt poppenmoedertje. Trots liep ik met mijn blauwe poppenwagen over straat. Keuvelend tegen mijn pop Annemieke.

Zodra er mensen mij tegemoet kwamen lopen liep ik naar de zijkant van de wagen om te kijken of 'mijn baby' nog wel goed toegedekt lag. Schattig toch hoe je ervan overtuigd kan zijn dat mensen denken dat er een echte baby in je wagentje ligt. Inmiddels weet ik wel beter maar als ik een meisje met haar kinderwagen zie lopen denk ik daar weer aan terug en doe ik mee in het spel.

Mensenmoeder ben ik nooit geworden door te kiezen voor mijn bromsnor maar die bracht wel een zoon en dochter met zich mee.

En die kwamen op den duur met hun ware Jaco(bi) thuis. 

Wat mij in de loop van de jaren maakte tot oma...

Van poppenmoeder naar echte oma. Dat heb ik zo slecht nog niet gedaan :)

Inpakken en wegwezen

In mijn leven heb ik huis en haard twee keer op stel en sprong moeten verlaten. In beide gevallen was er van inpakken geen sprake. De eerste keer was toen ik 12 was. De boerderij waar we in woonden brandde tot op de grond af maar hier kom ik in een ander bericht op terug. De tweede keer was ik 27 en had ik mijn huisje in Maurik. Het was het jaar van de hoge waterstand die dreigde de Betuwe, waar ik in woon, onder water te zetten. Hier ziet het er zo onschuldig uit maar op die 1ste februari was dat echt even anders. 

Ik kan het me nog goed herinneren. Het hoge water was wel een onderwerp maar met de gedachte 'Het zal zo'n vaart niet lopen' ging ik zoals elke dag naar mijn werk in Zeist. Ik was dus een eindje van huis toen mijn moeder belde dat de oproep was gekomen om het gebied te verlaten. (Volgens een collega verdween alle kleur uit mijn gezicht). 

Omdat mijn huis gevuld was met mijn katten, ratten en muizen sprong ik in de auto huiswaarts. Gelukkig kon ik het gebied nog wel in want zonder mijn dieren was geen optie. Na nog wat spullen op de bovenverdieping gezet te hebben (wat zinloos was aangezien het water ruim daarboven zou komen) verliet ik Maurik op weg naar gegarandeerd droge grond.

Mijn zus en zwager hadden mijn katten opgehaald en waren al op weg.

Ik ging met een auto vol hokken met mijn knagers een paar uur later op pad maar omdat ik een 'slimme' route nam kwam ik een aantal uren eerder aan. Wat zat ik in de rats want waar bleven mijn katten toch... 

Alles kwam goed en we werden liefdevol opgevangen bij lieve vrienden in Voorschoten en Voorburg. Maar o wat wilde ik graag weer naar huis! En gelukkig kon dat ook en duurde 'onze vlucht' maar iets meer dan een week!

Prettig zonnig weekend

I love Playmobil

Oei, hooggespannen verwachtingen voor mijn playmobil bericht van vandaag. Als ik de reacties zo lees zijn er meer onder ons die het leuk vinden. Toen Playmobil voor het eerst op de markt kwam in 1974 was ik 7. Dé leeftijd om er mee te willen spelen. Ik kan mij de ridders, bouwvakkers, indianen en de paarden nog herinneren. In een mooie oranje koffer met vakken. Meisjesfiguren waren er nog niet maar dat mocht de pret niet drukken. Door een allesverwoestende brand (ik was inmiddels 12 dus de leeftijd net voorbij) raakten we onze verzameling weer kwijt en daar bleef het bij.

Later kocht ik het nog een keer het Rosa Victorian huis maar dat was niet om mee te spelen maar om mijn rat in te laten wonen. Die er vervolgens al heel snel uitgroeide en het huis verdween weer.

Tot ik 47 werd haha opeens was daar het Playmobilvirus weer. Geen idee wat het triggerde. Ik denk het playmomannetje met rood haar en baard wat ik tegen kwam die me deed denken aan mijn prins op het witte paard. 

Toen vroeg ik voor mijn verjaardag het huis wat mij terugbracht naar mijn eerste eigen huis en vulde dat met een aantal gebeurtenissen uit mijn leven. 

En opeens kwamen er meer en meer herinneringen en ging ik "los". Tot ik alle leuke anekdote maar ook minder leuke of zelfs traumatische gebeurtenissen verzameld had.  En vandaag geef ik dan eindelijk de aftrap van mijn geschiedenis, mijn leven en misschien zelfs mijn toekomst in Playmobil :)
Zoals over mijn voorouders...

mijn leven door de jaren heen en misschien zelfs wel mijn toekomst :)

Tussen 1974 en nu is er zoveel gebeurd. Zowel in mijn leven als in die van Playmobil. Van het eerste hele basic poppetje tot de aankleedpoppetjes van nu. Alle werelden van de oertijd tot de toekomst. Verzin het en het is er. Hoewel toch niet helemaal. In een eerder bericht gaf ik al een hint. Het antwoord was haaknaalden, breipennen en bolletjes wol. Ik denk dat ik er eens een brief aan waag en anders zit er maar één ding op en dat is zelf maken... 

Om alvast de eerste vraag van gisteren te beantwoorden... Dit ben ik als we terug gaan naar 1986 :)

Nieuwsgierig naar de rest? Wordt vervolgd. 

Een winterse dag in April

Toen ik vandaag thuiskwam van Tuinderij Ganzert (Waar ik grappig genoeg toch weer aan het verven was voor De Proloog) hing RoosjeMijn wat verveeld uit het dakraam. Gelukkig weet ik dat ze een hele vrolijke meid is dus schrok ik er niet van. "Wat een weer" mopperde ze. "Even zon en dan denk je dat het weer beter wordt en dan opeens weer een enorme hagelbui of jensplens." "Bah, ik ben blij als april voorbij is want in mei zal het vast beter weer worden!"

Maar opeens verdween haar moppergezicht en verscheen er een glimlach. "Wat heb jij véél Playmobil!" "Ja leuk hè!" zei ik. Of ik er nog mee speel vroeg ze grijzend . Dus ik vertelde haar dat dat bedoeld is om het verleden en herinneringen / anekdotes)  mee uit te gaan beelden op mijn blog.

"Haha nou dan ben ik reuze benieuwd wie dat voor moet stellen met dat oranje piekhaar!"

"En wat is dat met die koeien? Jullie hadden toch geen koeien?"

"Vertel ook maar eens wie dat is met die hoed en dat pistool! Moet ik bang worden ;)"

"En is dat Napoleon? Wat doet die nou tussen je Playmobil en een Saloon? Vertel vertel!"

"Dat is goed. Ik haal even wat te drinken voor ons en dan zal ik vast wat vertellen." beloofde ik haar maar toen ik weer boven kwam  had ze een heleboel Playmobil beestjes bij elkaar geraapt  en ging ze helemaal op in haar spel. 

Dus heb ik haar drinken maar bij haar gezet en beloofd morgen de aftrap te geven :)

Maar toch...

Vandaag was het wachten op de pakjesman. Nou ja, Bert wachtte want ik was de hort op. Lang leve track&trace. Zo kon ik toch zien of mijn pakketje bezorgd was. Dus toen ik thuis kwam stond hij daar. Dé doos. Het ging natuurlijk om de inhoud. 3x raden :) Oké komt íe...

Jáááá Playmobil. Deze keer gekocht bij 2ehandsplaymo. Ik denk dat ik daar mijn verzameling wel zo'n beetje compleet heb gekregen.  (Haha dat zeg ik ook steeds tegen Bert).  Meer van mijn heden en verleden heb ik niet kunnen vinden. Het 'Playmobloggen' kan dus beginnen :) Dat zeg ik nou wel, mijn collectie compleet...

...maar toch heb ik het gevoel dat er nog iets mist...

Nóg meer Playmobil

Toen ik 2ekansplaymo ontdekte was het hek van de dam. Allemaal losse playmobil zonder hele sets te hoeven kopen en nog dichtbij ook! Want ik hoefde alleen maar dat wat verband houdt met mijn herinneringen.  Dus ik ging erheen en kocht en ging er weer heen en kocht weer.  Mijn herinneringen, het worden er steeds meer.  Tja en dan komen er toch de grote dozen :) Want was er niet de boerderij waar mijn leven als plattelandsmeisje op mijn 8e begon... 

En het huis in Rijswijk waar we door omstandigheden terecht kwamen maar waar ik heerlijke tienerjaren heb beleefd.

Tja, school dat was misschien een dingetje

Maar ach aan het werk kwam ik wel (en het leverde me nog een (roodbaard)man op ook :)

Van mijn zuurverdiende centjes kocht ik mijn eigen huis en met hond, katten, muizen en ratten was het leven een feestje. Never change a winning team!

Maar we verhuisden naar Tiel, het werk veranderde en het noodlot sloeg toe.

Alles werd anders en dát is nou zo heerlijk van herinneringen, die pakken ze je niet meer af.

En om nog maar eens in het Cruijffiaans te spreken: Elk nadeel heb zijn voordeel want O wat ben ik blij dat het lot me weer tussen de boomgaarden heeft gebracht!

Morgen is de winkel weer open. Ik kom de woensdag wel door :)

De wereld in Playmobil

Omdat ik op mijn zolder begonnen ben met een opruimactie  krijgen veel spullen een nieuw plekje. Bakjes en kastjes worden opgehangen en de boekenkasten worden opnieuw ingedeeld. Ik had er best goed de vaart in 

totdat... 

Toen het playmobil poppenhuis van plek veranderde en de doos met playmobilspulletjes tevoorschijn kwam was de vaart volledig weg :) 

Ik maakte een familieplaatje en

ging weer even terug die goede oude tijd.

Mijn collectie gaat over mijn leven en om deze nog wat uit te breiden ging ik vandaag naar 2dekans playmo. Een winkel in Wageningen vol met tweedehands playmobil. Schappen vol met poppetjes, dieren, voertuigen en meer en bakken vol met  alle onderdelen die je je maar bedenken kan.  Oeh wat voelde ik mij als een kind in een snoepwinkel!

De meeste gebeurtenissen uit mijn heden en verleden heb ik nu wel maar van Playmobil heb je nooit genoeg dus stort ik mij nu op de geschiedenis van mijn voorouders. Dat geeft het stamboomonderzoek wat ik ook zo leuk vind om te doen nog iets extra's.  Ik kocht vandaag deze PTT set en nam daarmee een eerste duik in het verleden. Mijn opa was postbode en de telefooncel bestaat niet meer. Met de stamboom ben ik al terug tot ca. 1440 maar al ga ik tot de prehistorie, noem het en Playmobil heeft het! 

Ja, hier word ik nou zo blij van :)