De tuin in

Opeens was het zomer. Heerlijk! Blauwe lucht, mooie wolken en volop zon. Wat een lekkere dag voor in de tuin.  Daar was ik dan ook te vinden. In een eerder bericht vertelde ik al dat ik meer groen wil in onze bestrate tuin. Ik wil beestjes in de tuin. Vogels, insecten, egels, padden, slakken, ja zelfs slakken (althans dat denk ik nu  :)

In het grind aan de zijkant van het huis stond al een boom en bloeiden er wat viooltjes en akelei. Dit jaar kwam er spontaan een grote karmozijnbes bij en zelf verplante ik een paar springbalsemienen. Toen ik dat zo zag bloeien en de hommels en merels er zo van zag genieten nam ik mij al voor daar volgend jaar nog een schepje bovenop te doen.  

Maar waarom wachten tot volgend jaar en waarom beperken tot het grind...? Dus vandaag verdween er (eindelijk) een rij tegels, werden er een paar zakken potgrond gehaald bij het tuincentrum in het dorp en werd er een nieuwe tuinstrook gemaakt.

Daarna kwamen de inmiddels verzamelde zaden tevoorschijn. Wat er in welk potje zit? Geen idee. Wat het gaat worden ook geen idee maar als het gaat zoals ik hoop dat het gaat komt er stokroos, springbalsemien, akelei, klaproos, ooievaarsbek, juffertje in het groen, siererwt en stinkertjes en en... en dat allemaal in dat strookje. 

Nu laat ik de natuur en de tijd even zijn werk doen. Spannend wel. Hopelijk volgend jaar een voor en na. Ik ben benieuwd! Op naar de volgende tuinklus.

Tuinvrouw

Vandaag mocht ik helpen in de tuin. Het gras moest weer gemaaid en dat vind ik wel een tof klusje.

Maar in het gras groeien viooltjes en het is zo zonde om die bruut af te maaien dus heb ik ze eerst geplukt. 

ik heb ze in een bakje met water gezet en zo bloeien ze nog wel een week of twee vrolijk door.

Nadat het gras gemaaid was ging ik nog op zoek naar uitgebloeide paardenbloemen. Wat en joekel hè!? Veel te hoog om de zadenbol leeg te blazen.

Er kwam nog een flinke bak vol groenafval uit de tuin en dat ging hop de groene container in.

Tot slot ging ik nog op zoek naar een klavertjes vier. Niet gevonden natuurlijk.

Maar die had ik ook niet nodig. Het geluk was er namelijk al. De tuin, het zonnetje en de Rust. Geen ander geluid dan de liedjes van de vele vogels om ons heen. 

Tijd voor de tuin!

Ik blijf even in de bloemen en tuinenhoek hangen. Iets wat in deze tijd van het jaar nu eenmaal om aandacht vraagt. Want het moet gezegd... Onze tuin is echt niet om aan te zien. Niet dat er geen pogingen zijn ondernomen maar een blijvend succes is het tot nu toe niet geweest. Door omstandigheden zijn we gebonden aan bestrating en plantenbakken wat het altijd lastiger maakt (te nat of te droog) 

Afgelopen winterperiode hadden we maar weinig vogels rond het huis en opeens drong het tot me door dat dat komt door het overlijden van de oude buurvrouw en de veranderde tuin van haar opvolgster. Daatje was zo trots op haar eigen keukenhofje met altijd bloeiende planten, struiken en coniferen en de vogels waren er zo gelukkig. Toen zij er niet meer was verdwenen de coniferen en veranderde de tuin in boomschors en grind. Weg waren de vogels want helaas aan ons hadden ze ook niet veel.

Nu ik zo aan het rondhuppelen ben in de tuin van mijn ouders en enthousiast ben geworden door alles wat groeit en bloeit in de prachtige tuin van Tuinderij Ganzert ga ik eens flink aan de slag. Het hoeft geen keukenhofje te worden maar wel een zomer en winterparadijs voor de vogels en de insecten. 

We tuinieren dus nog even verder :)

Met mijn handen in de klei

Zondag was het weer tuinweer! In het gezelschap van Mollie  en in mijn strijd tegen de brandnetels heb ik mijn handen weer flink vies gemaakt. De grond is natte klei en hun wortels zijn niet gewillig.

Maar ik ben niet bang voor vieze handen. Op zo'n mooie lentedag als gisteren steek ik ze graag in de grond. Heerlijk even één met de natuur. Om een mooie tuin te krijgen moet je er vroeg bij zijn en ik heb mij dus voorgenomen mijn handen uit de mouwen te steken in de meer dan mooie tuin van mijn ouders. Rond de vijver. Een fijn plekje om te zijn.

De vissen kwamen even kijken wat hun grond deed trillen en werden getrakteerd op een handje vijvervoer. Volgens mijn vader zouden dit nog steeds nazaten zijn van de visjes die ik 30 jaar geleden uit de sloot heb gevist... Zou het? Anders moeten ze uit de lucht gevallen zijn.

Mollie zat achter de kikkers aan. Zo jammer dat je dan je camera niet schietklaar hebt als er na een kattensprong 6 tegelijk in de vijver springen.

Pak me dan als je kan. Kwak kwak

Er zat zelfs een kikker met een kleine pad op zijn rug en ik hoorde al een bescheiden 'kikkerzang'

Ja, het is altijd genieten daar. De treurwilg komt langzaam weer in het blad,

De dotterbloem rukt op met al zijn gele pracht,

de  pieren zoeken snel een veilig heenkomen 

en de rups van de kleine wintervlinder zal ook niet blij geweest zijn met mijn aanwezigheid :)

Maar ik ben weer een paar uur lekker en nuttig bezig geweest en als ik dan het erf afrijdt en de mooie wolkenlucht zie kan mijn dag niet meer stuk :)

NL doet

of beter NL deed en NL staat hier dan voor NicoLe :)

Want natuurlijk deed ik ook mee. Nou werd de klus me wel in de schoot geworpen. Tuinderij Ganzert gaat namelijk voor de gemeente Buren gedumpte dieren opvangen en daarvoor moest de opvangweide klaar gemaakt worden.

Met een hoop enthousiasme (13 man/vrouw) en spierballen is er veel werk verzet.  Fanatiek ben ik de strijd met de brandnetels aangegaan. Vooral het ondergrondse werk want wat een wortels en wat een verzet. Maar "wie is er hier de baas!?" zei ik en meedogenloos zette ik mijn missie voort. Vandaag ben ik even naar mijn ouderlijk huis gegaan om daar een tuinproject voor mezelf aan te wijzen want deze 'NicoLe doet' ga ik natuurlijk voortzetten.

Onder andere het bloemenperk rond de vijver. Ook hier heeft de brandnetel het erg naar zijn zin en achter het zwembad probeert het zevenblad de baas te spelen over de overige planten. Maar ook dan zeg ik gewoon weer: "Wie is er hier de baas!?"

Maar nu even niet want ik heb spierpijn!! auwtsj