Het nieuwe werken...

Vandaag is het werken volgens de nieuwe planning begonnen.

Om te beginnen was dat vroeg opstaan en dus gister op tijd naar bed.
In een training Empowerment werd me ooit verteld dat je bereid moet zijn offers te brengen als je iets wilt bereiken. Op tijd naar bed en op tijd opstaan is voor mij absoluut een offer.

Daar moet dus nog wat in geoefend worden :)

De ochtend is bedoeld om te besteden aan het bijwerken van Social media (Bloglovin', Pinterest, Facebook, Instagram en Twitter) en om een blog te schrijven. Vanmiddag ga ik denken over het blog voor morgen en vanavond ga ik aan de studie. Het wordt tijd dat ik Photoshop eens goed onder de knie ga krijgen. De cursus heb ik al lange tijd in huis en het programma sinds een paar maanden ook via Adobe Creative Cloud. Voor PriePraat heb ik het niet zo hard nodig maar voor mijn 2e blog RoosjeMijn zeer zeker wel.

Om van mijn blog nu eindelijk een succes te maken leid ik mezelf deze week langs de Social media. Er moeten nog wat knoppen aan mijn blog worden toegevoegd, mijn Instagram en Pinterest moeten weer even opgeschud worden en op Facebook en Twitter zal ik het weer gaan melden als ik een blog heb geplaatst.

En omdat tot nu toe allemaal wel van een leien dakje loopt gun ik mezelf vanmiddag een ritje naar de kringloop. Onder welke noemer zal ik het gooien... Vrije tijd of blog voorbereiden :)

Het leed dat bloggen heet

Haha, niet echt een vrolijke titel hè. 

Petje af voor alle volhardende bloggers. Zou het bij hun nou wel van een leien dakje gaan? Schudden ze elke dag een verhaaltje uit hun mouw of kost het ze ook de nodige tijd, stress en doorzettingsvermogen!

Laat ik jullie eens mee nemen in mijn struggle met het bloggen :)

Al jaren ben ik druk bezig met mijn blog en tot nu toe niet met het gewenste resultaat. Waar het nou precies mis ging had ik zelf niet goed door. Ik mopperde wat af over te druk met andere dingen en was ondertussen elk vrije ogenblik bezig met haken, breien, knippen, plakken etc. Tot ik laatst met iemand sprak die me liet inzien wáár het mis gaat...

De planning.

Ze daagde me uit om voor mezelf inzichtelijk te maken waar ik allemaal tijd aan moet besteden en dit te verwerken in een weekplanning.

Stap 1 was al gezet. Een nieuwe look voor mijn blog. 
Stap 2 wordt de planning. 

Vandaag viel de nieuwe Flow weekly door de brievenbus en wat is er nou leuker dan met een gezellige weekplanner de uitdaging aan te gaan...

Ik zeg: Let the planning begin!

Streep eronder!

Nee, niet "Streep eronder en punt uit!"
Maar: "Tot hier en nu verder!"
Beginnend met een nieuwe "Blogkop" :)

Fijn weekend :)

Boekwinkelen

Als ik iets prettig vind, dan is het om in een echte boekwinkel rond te snuffelen. Dat was vroeger wel anders. Als ik met mijn moeder ging winkelen in Utrecht was ze uren (althans, zo voelde het :) zoet op de boekenafdeling van de V&D. Tot ik op een gegeven moment zuchtend vroeg of we weer verder gingen shoppen. Nu is dat dus wel anders. Met grote schrik zie ik het dan ook gebeuren dat door de komst van de webwinkel, boekwinkel na boekwinkel omtuimelt. 

Gelukkig is er nog de Boekenvoordeel. De boeken en hobbyspullenwinkel waar al ik al heel wat boeken heb weggesleept.

Maar de boeken die ik nu zo graag wil hebben, verkopen ze daar niet. Helaas ook niet in de gewone boekwinkel. Althans, niet in Tiel en niet In Oldenzaal (waar we gister -wat was het heerlijk weer!- een dagje winkelend hebben doorgebracht)

Ook in de kringloopwinkel heb ik mijn knutsel en handwerkboekenverzameling aardig weten op te krikken.

Daar verkochten ze, hoe toepasselijk, ook het boek Kringloopgeluk van Ingrid van Willenswaard (nieuw). 

Het boek Kringloopgeluk heb ik dus al. Maar haar 2e boek Vive la Vie staat al een tijdje bovenaan mijn verlanglijstje. Omdat ik het toch echt wil hebben, heb ik het maar online besteld. Maar dan wel bij de winkel die er voor zorgt dat dankzij een doorstart de boekwinkel in Tiel toch blijft bestaan!

RoosjeMijn...

Terwijl ik een beetje peinzend uit het raam zit te staren over hoe ik nou verder wil met mijn blog zie ik iemand voorbij fietsen. Ze kijkt naar binnen en maakt een gebaar naar de katten op de vensterbank. 

Ik zwaai naar haar en ze komt het pad op. "Hoi, ik ben RoosjeMijn, wat een mooie katten heb je!" Als we even staan te kletsen vertelt ze me dat ze een blog heeft en dat ze bij gebrek aan inspiratie maar een rondje is gaan fietsen. "Dat is ook toevallig!" zeg ik. "Met dat zelfde gevoel zat ik een beetje uit het raam te staren..."

Dat is ook wat :) Ze vraagt of ik zin heb om 's avonds bij haar een bakkie thee te komen doen. Dat lijkt me wel leuk dus zo geschiedde.

Met een lekkere mok thee kletsen we uitgebreid over onze blogs en het blijkt dat we dezelfde dingen leuk vinden. Hoe leuk zou het zijn om samen met de blogs verder te gaan!

Voor de gein poseert ze nog even in haar werkkamer zodat ik over haar kan bloggen vandaag. 

Het is de bedoeling dat RoosjeMijn het creatieve deel op zich neemt voor de kinderen en dat ik meer de herinneringen ophaal en klets over het leven van alledag...

We hopen dat je het leuk gaat vinden :)

Writer's block...

En dat is knap lastig als je dagelijks wil bloggen.

1 april begin ik wel weer, nou goed, 1 mei dan...
Ik heb maar even gegoogled wat te doen tegen een writer's block. Diverse adviezen worden er aangedragen, waaronder: Doe even iets heel anders...

Dus ben ik gister naar mijn ouders getogen om me eens uit te sloven in de tuin. Zo'n tuin waar je nooit uitgetuinierd raakt. Sterker nog, je zonder tuinman altijd achter de feiten aan zal rennen maar waar het o zo goed toeven is.

We beginnen bij de vijver. Het ziet er nog niet uit maar als alles weer in bloei staat is het een heerlijk plekje. Zonnetje, bankje, kikkers, vissen, boekje, drankje. Zie je het voor je...?

Poes Mollie komt even dag zeggen. Prrr Prrr Gaat ie lekker???

Moeder gans houdt een oogje in het zeil,

Een nijlpaard probeert zich te verstoppen,

een pad plonst brommend in het water,

een kikker heeft geluk dat ik hem net op tijd zie.

 En ik... ik maak ruzie met de brandnetels :)

En ook vandaag is het heerlijk weer. Dus om mijn writer's block verder te bestrijden ga ik maar eens even iets anders doen. Buiten wel te verstaan...

Niet perfect is ook goed...

Een quote die ik nog weleens langs zie komen.

Flow ansichtkaart

Oei, die is pittig. Als het op mijn blog aankomt is alleen perfect goed genoeg. Nu probeer ik af en toe wel een oogje dicht te knijpen maar filmpjes en werkbeschrijvingen moeten natuurlijk wel perfect zijn. Zo ben ik dus al een paar dagen bezig met een nieuwe haaklesje bestaande uit een te downloaden PDF bestand en een filmpje (dat ik me daar aan zou wagen, haha) 

Het leek perfect (genoeg) op de computer maar als PDF bleek het uiteindelijk niet leesbaar. Overnieuw dus. Alleen nog even een beetje oppoetsen. 

Voor vandaag op de valreep dus nog even een ander blogbericht.

Niet zolang geleden kwam ratje Tut(tebel) in mijn leven. De vrouw waarvan ik haar kocht zei: "Ik heb 2 japannertjes. 1 perfect en 1 met een vlekje."

"Doe mij die met dat vlekje maar." Zei ik. Niet perfect is immers goed genoeg. Maar weet je wat het is bij Tut. Ze heeft niet alleen een vlekje maar er ontbreekt ook een stukje in haar rugstreep. Dat vlekje past daar precies in. Mooi hé. Zeg maar gerust: Perfect!

Fijn Weekend!

Weertje hè?!

Het zonnetje schijnt

De vogeltjes fluiten

Je voelt het meteen

Dan wil je naar buiten

Wat ik dan ook gedaan heb.

Even genieten van het mooie Betuwse land.

Geen vogel te bekennen bij deze vogelverschrikker. Of is dat de bedoeling.

Uitzicht over de Nederrijn op de Utrechtse heuvelrug.

De ganzen zetten het op een lopen. Bangerikken!

Hoewel niet iedereen enthousiast is over windmolens vind ik ze wel erg mooi. Maar ja, ze staan dan ook ver genoeg weg :)

Pluk de dag. Voor je het weet valt er weer een winterse bui!

Een leuke werkplek...

Ja leuk, maar hoe maak je die?

Als ik op Pinterest kijk om inspiratie op te doen voor een gezellige werkplek, zie ik waar het bij mij mis gaat. Te veel! Ik heb veel te veel! Vorige week ben ik dagen bezig geweest om mijn zolder weer te organiseren. Na verloop van tijd wordt het altijd weer chaos. De eerste lichting overtollige spullen is richting de kringloop gegaan. (Mijn enige aanschaf betrof een boek over papier maché en die gaat beneden in de kast)

Ze zwaaiden me nog uit voor vertrek ;)

De poppenhuizen (een plotselinge verzamelwoede) heb ik met steunen aan de muur gehangen

Teken, schilder en knutselspullen staan in de boekenkast links...

De boeken in de kast rechts...

en de overige spullen, gereedschappen en op stapel staande projecten (in de vakken) onder het schuine dak. 

Wat ik zeg: Teveel.

Maar 'elk nadeel heb ze voordeel'

Genoeg over om te bloggen!

Tuintje in de hemel.

Daatje.

Vandaag is de kringloopwinkel bezig het huis van mijn overleden buurvrouw leeg te halen.

Je weet dat het een keer zal gebeuren maar wat mij betreft had Daatje (ons buurmeisje van 94) wel 104 mogen worden. Daatje... ik bewonderde haar! "Zolang ik het zelf kan..." zei ze altijd. En dat maakte ze waar. Week in week uit hetzelfde ritueel. Huis schoonmaken, matten kloppen, was aan de droogmolen, houtje tussen de brievenbus om te luchten. Zelfs het gras maaide ze zelf. Soms kwam ze even langs rennen. Dan had ze iets te vertellen. "Kopje thee Daatje?". "Nee dankjewel, ik ga zo naar mijn glaasje karnemelk met een boterhammetje." En als je dan iets zei dan zei ze: "Ja, heur is hier..." (luister eens).

Haar tuintje was haar trots. Het hele jaar door hield ze hem mooi.  De prachtige hortensia's, potten met violen, een overvloed aan tulpen die later in het jaar weer vervangen werden door ander moois. Ze heeft wat afgesjouwd met gieters water om alles de droge zomerdagen door te helpen! 

De laatste maanden ging haar gezondheid achteruit. Het viel haar niet mee om de regie uit handen te geven. Maar met hulp van haar kinderen wist ze de regelmaat er nog goed in te houden.

Tot de fatale 3 januari. Een onheilspellende harde knal deed ons beiden opschrikken. Een nachtelijk telefoontje naar de zoon bleek een goede beslissing. Ze schijnt zelf nog op de brancard gestapt te zijn. (Zolang ik het zelf kan...). Een paar dagen later is ze overleden. 

Dag Lieve Daatje 

Rust zacht.

Het leven is een feestje...

2015

Ik had mij voorgenomen het nieuwe jaar mijn blog(s) op de 1e plaats te zetten. Daarom ben ik immers gestopt met mijn betaalde baan. Maar de beslommeringen van het echte leven laten zich niet sturen dus zaten we gisteren weer vroeg in de auto op weg naar Oldenzaal. 

Nou hoef ik zelf niet te rijden en als bijrijder kan ik toch nog lekker bezig zijn. 
Dus ben ik het jaar maar begonnen met het haken van een vrolijke slinger. Ze zeggen immers:

Het leven is een feestje, maar je moet wel zelf de slingers ophangen...

Ik hou ze klein. Dan passen ze in mijn andere (virtuele) huis. Daar ben ik "de baas" en mag het altijd feest zijn.  (en dan zijn ze lekker snel klaar, ook leuk ;) )

Dat we in het nieuwe jaar maar veel slingers op mogen hangen!

Ik wens iedereen een goed 2015 met veel vrolijkheid, een goede gezondheid en gezellig creatief bezig zijn!

Postzegels gevraagd

Laatst liep ik door het centrum van Oldenzaal en zag ik opeens een groot bord van een postzegel / muntenhandelaar. Postzegels verzamelen, bestaat dat nog?

Ik moest gelijk denken aan vroeger, toen ik zelf postzegels "verzamelde". Ze kwamen op brieven en kaarten en je kon grote sets gewoon kopen in de  winkel. Ooit vond ik een kaart bij het vuilnis. Er zat een mooie postzegel op van een, als ik het mij goed herinner, hartenvrouw.  Later ruilde ik hem met een jongen uit mijn klas. Hij kreeg er een serie mee compleet. Wat ik er in ruil voor terug kreeg weet ik niet meer. Ik denk een "huis/tuin/keuken"-zegel. Ergens voel ik me nog steeds een beetje bekocht :)

Toen ik een aantal jaren terug een tinnen serviesje kreeg van mijn schoonmoeder, zaten de van kaarten en brieven afgescheurde postzegels in het melkkannetje. Ook de kraantjeskan van mijn oma verborg nog een kleine hoeveelheid. Grappig hoe postzegels dus vaak afgescheurd en in één of ander voorwerp gestopt werden. Niet eens zo zeer om te verzamelen maar alleen al om ze te bewaren. Want dat deed je met postzegels...

"Zouden ze er nog zijn?" dacht ik.  Mijn postzegels. Veilig bewaard in het huis van mijn ouders.
Nee dus. Het album wel, maar de inhoud bleek nu uit sigarenbandjes te bestaan.

Nu heb ik door verhuizingen een aantal penvriendinnetjes gehad en oma's die ver weg woonden dus kreeg ik nog weleens post. En die brieven en kaarten heb ik natuurlijk bewaard. Dus heb ik  de kaartenbewaartrommel tevoorschijn gehaald om te kijken of ik nog wat postzegels kon vinden.

In eerste instantie vond ik alleen maar kaarten waar de postzegel al lang geleden vanaf was geweekt. Maar in een andere doos had ik meer succes..

En dat met de verrassingsbakjes van de familie, werd het uiteindelijk nog best een leuk stapeltje.

Ik ga ze allemaal afweken en weer in het postzegelalbum stoppen en als er weer post met een postzegel komt, scheur ik hem af en bewaar ik  hem in dit bijzondere bakje.

Een erfstukje van mijn moeder. De eerste 2 zegels zitten er alweer in. Nu maar hopen op echte post met échte postzegels want in het digitale tijdperk gaat veel per mail of wordt online verstuurd. Zou de postzegel nog een lang leven beschoren zijn?

Wel jammer als het niet zo is. Het zijn toch net kleine schilderijtjes...

pareltjes...

of keien

Gister was ik weer eens in de kringloopwinkel bij mij in de buurt. 
Sommige mensen verstaan de kunst altijd wel een pareltje uit de overgebleven en afgedankte spullen te halen. Ik versta die kunst (nog) niet. 

Zo heb ik mezelf toch weer niet in de hand kunnen houden en nóg een poppenhuis meegenomen. En lélijk dat hij is! Aan mij nu de taak om er alsnog een parel van te maken.

Iets wat mij in real life niet vreemd is overigens. Zo kochten mijn ouders eind jaren 70 een 18e eeuwse boerderij en kocht ik zelf ooit een huisje uit 1910. 

Een uitdaging die ik dus wel aandurf.

O, waar ik trouwens wel erg goed in ben is recyclen. Spullen die ik in de kringloopwinkel koop breng ik er ook nog wel eens terug. Voor de volgende "parelvisser". Oefening baart kunst.

De R is in de maand...

...De R van Rust, Reinheid en Regelmaat.

Vandaag ben ik uitgeRUST voor dag en dauw opgestaan om vast wat REINHEID in de chaos te scheppen. Mijn laptop begint kuren te vertonen omdat hij zo vol raakt met alle probeersels voor dit blog dat ik gister maar een externe harde schijf heb gekocht om de boel eens extern te gaan ordenen. Met 1 terabyte moet ik toch een eindje kunnen komen.  Gaat nog een klus worden want het is niet de eerste externe schijf en tot nu toe is het vooral uitgelopen op dubbels. 

Ik hoop dat het een beetje een lichte dag gaat worden. Ik wil naar buiten om te fotograferen wat binnen niet lukt. Ik ben bezig met het maken van "handwerklessen" zodat ik met REGELMAAT een handwerkles of idee op mijn blog kan plaatsen en niemand nog de smoes kan gebruiken van het niet kunnen. ;)

Inmiddels is de rest van het huis ook wakker met vooral een luid protest van kat Floris om deel te mogen nemen aan het geheel. Mooi moment om te zien of ik mijn 'Madam Mikmak-outfit kan inwisselen voor een toonbaar 'voor de buitenwereld'-pak. 

Zie ik daar een waterig zonnetje? 

Fijne dag en de groeten van Floris en Annabelle