Social Media

En hoe was dat? een dag geen PriePraat? De pogingen waren er maar liepen op niks uit dus gisteren nam ik een skipdag. Volgens de 'regels' van de 40 dagen bloggen heb ik er 6 :)

Ik had het er van de week al over. Instagram, Pinterest, Facebook. Door mijn gebrek aan organisatievermogen / chaotische inslag hangen ze er een beetje bij.  Niet slim want uit mijn blogstatistieken blijkt dat ze bijdragen aan een groter aantal bezoeken op mijn blog. En welke blogger wordt er niet blij van meer bezoekers. (Ah zie ik hier dan toch een Bullet Journal aankomen?)

Natuurlijk is het ook gewoon leuk. Wie mij volgt op de diverse media weet dat ik er heel weinig actief ben. Wat ik zeg, het idee is heel leuk maar het is inmiddels een overwoekerd oerwoud geworden. Vergis ik mij of was het 'vroeger' meer een 1 op 1 contact en word  ik tegenwoordig om de oren geslagen met meldingen die op zich  niet voor mij bedoeld zijn. En dan de volgorde... Even de tijdlijn aflopen werkt ook niet meer. 

Maar goed, ik tekende een paar linkplaatjes en ga binnenkort weer een poging wagen op Facebook, Pinterest en Instagram. Iemand nog tips om niet meer te verdwalen?

Het moet gezegd

Nou ja, het moet... Niks moet. Het mag! Eigenlijk was ik van plan een dag over te slaan. Gewoon een dagje lekker haken aan mijn cactussen voor de zolder.

Hoe het zo kwam weet ik niet, ik stond denk ik in de badkamer (een plek waar sowieso de meeste ideeën plots opduiken) toen ik dacht over wat schrijf je nou wel of niet op een blog. Hoever ga je over je persoonlijke leven. Toen ik tegen Bert zei:"Ik denk dat ik over 'het' ga bloggen." zei hij:"Ik zou het niet doen". Feit is inderdaad dat als iets eenmaal op het web staat je niet weet wat ermee gebeurt en hoe het zich tegen je kan keren. En toch voel ik de behoefte. Of beter gezegd de vrijheid om het te doen. (Nee, niet nu maar vanaf 1 april. Als de 40 dagen bloggen erop zit en mijn blog aan een echte wederopstanding begint)
Dus ik pakte het Blogboek er weer bij (had ik al gezegd wat en geweldig boek het is ;) op zoek naar het hoofdstuk Privacy (waar gelijk het onderwerp 'Omgaan met hatelijke reacties' aan de orde komt) en dat gaf de doorslag. Schaam ik mij ervoor? Nee. Is het wereldschokkend? Nope. Menselijk? Ja. Kan het anderen helpen? Ja, wellicht. Ben ik de enige? Echt niet. Zou ik negatief gaan aankijken tegen degene die het mij zou vertellen? Zeker niet. 

En zo heeft 15 van de 40 dagen bloggen me al veel gebracht. Een nieuwe start, serieus nadenken over hoe verder, een boek (bedankt voor de tip Myriam!) en een gevoel van bevrijding. Niet omdat ik een geheim had maar omdat ik het krampachtig voor mezelf hield. Ach en mocht ik spijt krijgen van mijn openheid kan ik 1 april altijd nog zeggen:   . ..... 

Tussenstand

Dit is hoe het zo'n beetje moet gaan worden. Ik ben nog niet klaar maar dan hebben jullie vast een idee (en hoef ik in de race om de 40 berichten geen dag te skippen ;)

Gisteren was ik de hele dag druk met tekenen, kleuren en knippen. Vandaag werd er geplakt. Heerlijk vind ik dat. (En zolang ik nog niet met photoshop overweg kan (maar wil ik dat wel?) is het noodzakelijk om mijn doel te bereiken :)

Aan onderwerpen geen gebrek kun je zien in mijn boekenkastjes. Er moeten dus nog een paar thema's geplakt worden. Herinneringen, tekenen en schilderen, blije post. Het moet er allemaal komen. 

En zie je haar zitten? RoosjeMijn... Natuurlijk gaat ook zij weer meedoen.  

Ik knutsel  nog even door.

Smoel

Terwijl ik doorlees in het Blog boek neem ik ook het uiterlijk van mijn blog onder de loep. Eigenlijk weet ik al een tijdje dat de Home pagina niet klopt. Twitter, Facebook, Pinterest, Instagram...  Je hoeft maar op een link te klikken (of liever niet eigenlijk) om te zien dat er weinig of niks gebeurt. Ook de header vind ik te rommelig en in het boek las ik dat de About pagina een belangrijke is. Werk aan de winkel. Door de Throwback Thursday kwam ik mijn tekeningetjes weer tegen waaronder een ontwerp voor een header die het nooit gehaald heeft. Hoewel ik wel twijfel over de 'professionaliteit' ervan ga ik hem toch een beetje aanpassen en gebruiken. 

PriePraat krijgt een andere smoel. Een echte PriePraat smoel. Mijn smoel en ik kom er gekleurd op te staan :) 

De naam is PriePraat

Eens een poppenmoeder altijd een poppenmoeder. Was ik het al figuurlijk, nu ben ik het ook letterlijk. (De rok staat nog op mijn wensenlijstje :)

Ik haak, brei, knip, plak en klei. Zo creëerde ik 'de wereld van RoosjeMijn' 

Ik hou van de natuur en alles wat groeit en bloeit, vliegt, zwemt en loopt.  Ik heb een zwak voor creatieve mensen, enthousiasme en bevlogenheid en een afkeer voor afgunst, agressie en geweld. Mijn lievelingskleur is groen, ik hou van de jaren '70, Ikea en mijn fotocamera/telefoon. Ik ben gek op appel/notentaart met slagroom en luister momenteel naar Michel Fugain & le Big bazar.

Ik ben PriePraat. Aangenaam kennis te maken :) 

RoosjeMijn...

Terwijl ik een beetje peinzend uit het raam zit te staren over hoe ik nou verder wil met mijn blog zie ik iemand voorbij fietsen. Ze kijkt naar binnen en maakt een gebaar naar de katten op de vensterbank. 

Ik zwaai naar haar en ze komt het pad op. "Hoi, ik ben RoosjeMijn, wat een mooie katten heb je!" Als we even staan te kletsen vertelt ze me dat ze een blog heeft en dat ze bij gebrek aan inspiratie maar een rondje is gaan fietsen. "Dat is ook toevallig!" zeg ik. "Met dat zelfde gevoel zat ik een beetje uit het raam te staren..."

Dat is ook wat :) Ze vraagt of ik zin heb om 's avonds bij haar een bakkie thee te komen doen. Dat lijkt me wel leuk dus zo geschiedde.

Met een lekkere mok thee kletsen we uitgebreid over onze blogs en het blijkt dat we dezelfde dingen leuk vinden. Hoe leuk zou het zijn om samen met de blogs verder te gaan!

Voor de gein poseert ze nog even in haar werkkamer zodat ik over haar kan bloggen vandaag. 

Het is de bedoeling dat RoosjeMijn het creatieve deel op zich neemt voor de kinderen en dat ik meer de herinneringen ophaal en klets over het leven van alledag...

We hopen dat je het leuk gaat vinden :)