Geheugensteuntje

Ken je die mop van de olifant en de zeef? 

De olifant zei: "Weet je nog...?"

Ik ken hem ook niet. Ik verzin 'm ter plekke ;) Maar met beiden heb ik iets gemeen. Mijn geheugen. Mijn lange termijn geheugen doet het prima. Al mijn herinneringen voelen alsof het gisteren was maar mijn korte termijn geheugen weigert zich nu te herinneren wat  ik nog maar een minuut geleden van plan was. Een dagelijks geheugensteuntje kan ik dus wel gebruiken. Daarom maakte ik een "Geheugenboek".

(Floris, nog zo'n afleidende factor ;)

Een boek met een dagkaart waar taken opstaan die dagelijks gedaan "moeten" worden (iets sportiefs, iets huishoudelijk, iets creatiefs); 

Een mapje met 52 weekkaarten voor dingen die ergens in de week gebeuren moeten én een creatieve uitdaging om een hele week aan te werken (om vlucht- of uitstelgedrag de kop in te drukken); 

Een mapje met uitscheurbare geheugensteuntjes (spontane ingevingen, klusjes, boodschappen e.d.), activiteitenlijstjes in en om het huis en een lijst waar alle speciale dagen opstaan (zoals verjaardagen maar ook nationale pannenkoekendag (20 maart!) want wie wil dat vergeten ;)

Ook zit er een dagboek in om de positieve resultaten van de dag op te schrijven.  Het vergroot de kans dat je dingen die je je vooraf voorgenomen hebt daadwerkelijk doet als je weet dat je ze achteraf op wilt schrijven. 

Het boek is af en wordt morgen in gebruik genomen. Op weg naar een bewust en opgeruimd leven en met de hoop dat ik de deur naar mijn werkgeheugen weer permanent geopend krijg.

Elke gek heeft zijn gebrek

RoosjeMijn heeft de deur naar een nieuwe blogjaar opengezet dus ik hoef er alleen maar doorheen te stappen. Een fluitje van een cent zou je zeggen en toch is dat niet zo. Althans niet voor mij. 

Aan de ideeën ligt het niet, die heb ik genoeg. Aan de wil ik ook niet. De behoefte om te bloggen is sterk aanwezig. Creatief bezig zijn en dit op mijn blog delen. Mensen "ontmoeten" (met of zonder blog) in de reacties onder mijn berichten, ideeën uitwisselen, elkaar inspireren en de dagelijkse beslommeringen even achter ons laten.

Maar (wat mij steeds meer lijkt te hinderen is) die verdraaide faalangst! Volgens de Van Dale: De vrees om tekort te schieten. Naarmate ik ouder word zie ik wat een spoor het getrokken heeft door mijn leven. Kennelijk heb ik  passieve faalangst. Een angst die er voor zorgt dat je niet begint, uitstelt of niet afmaakt. Een nerveus gevoel maakt zich van mij meester en zorgt ervoor dat ik zelfs niet goed een volgende taak op kan pakken omdat de vorige taak nog niet af is. Sterker nog de volgende taak komt al in het geding als ik nog helemaal niet aan de "vorige taak" begonnen ben. Volg je hem nog...

Nu kan ik 2 dingen doen. Of ik accepteer het en doe alleen nog maar dingen die mij makkelijk af gaan (wat betekent dat ik definitief stop met bloggen) of ik ga de strijd aan met mezelf met de wetenschap dat ik er heus niet op afgerekend word als het even niet lukt (want ik weet echt wel dat mijn angst volkomen ongegrond is). 

Was ik maar als RoosjeMijn. Die heeft totaal geen last van welke vorm van angst dan ook ;) Maar weet je wat nou zo tof is...? Toen ik dit probleem aan haar vertelde zei ze: "Zou het helpen als we vanaf nu weer samen gaan bloggen!? Dat is leuker en maakt 2020 een stuk stresslozer".

Hé waarom komen die woorden mij zo bekend voor???

Quote: Zig Ziglar

KAPOT

Na het logeerpartijtje van kleindochter vorige week was kleinzoon deze week aan de beurt.  Van de wereld van een 7-jarig meisje kwam ik terecht in de wereld van een 7-jarige jongen met woorden als KAPOT, KOEKOEK, BRO. Met STOERE MOVES en zijn TABLET. Knutselen komt niet echt in het woordenboek van deze stoere knul voor. Maar naar huis zonder een cadeautje gemaakt te hebben voor thuis... Zo makkelijk kom je niet langs oma heen ;)

Dus kwamen de porseleinstiften weer voor de dag en werd er een glazen pot geregeld. Ook hier had oma niets in te brengen. De namen, hartjes, koekjes en snoepjes, het moest er allemaal op. Daarna waren de koekjes aan de beurt. Een rol Digistive koekjes en decoratiestiften van Oetker en je tovert een simpel koekje om tot iets bijzonders.

Nog maar nauwelijks uit de auto of het cadeautje moest al gegeven worden. Trots als hij was op het moois wat hij gemaakt had.

Was voorheen het woord VET een vergrootwoord (Vet groot, Vet klein, Vet stom of Vet leuk), tegenwoordig is KAPOT hét woord. Eén ding is zeker. Kleinzoon vond het logeerpartijtje KAPOT LEUK!

Logeerfeestje

Zondag tot en met woensdag hadden we kleindochter te logeren. Tot mijn grote plezier is ze erg creatief en stortte ze zich vol overgave op de creatieve bezigheden die ik voor haar had bedacht. Wat is er leuker dan zelfgemaakte cadeautjes mee te nemen als je weer naar huis gaat.

Ik had al lang geleden textielstiften en porseleinstiften gekocht die tot dan toe werkeloos op zolder hadden gestaan en maandag gingen we de stad in om twee shirtjes en een snackschaaltje te kopen.  

Alles werd vol overgave versierd. Geweldig hoe ongecompliceerd ze te werk ging en alle ideeën en adviezen van oma in de wind sloeg. Heel verstandig van haar en een lesje loslaten voor oma. 

Tussen het grint gingen we tot slot nog op zoek naar mooie steentjes. Na een grondige wasbeurt werden ze omgetoverd tot kleine kunstwerkjes. 

Hoe heerlijk is het om zo ongedwongen iets te kunnen maken. Gewoon wat er in je opkomt zonder regels en recht uit het hart. Oma kan duidelijk nog wat van haar leren :)

1500 stukjes

Even niks, niet hoeven presteren, weinig energie verbruiken en toch vaak succes hebben. 1500 keer (of eigenlijk 1499 keer want er ontbrak een hoekstukje :) Dat was waar ik even behoefte aan had. Niets leent zich daar beter voor dan een legpuzzel. Althans bij mij. Dus toen ik vorige week even in de kringloopwinkel was kocht ik een puzzel. Een wel hele leuke, al zeg ik het zelf.

Kunstpuzzels spreken mij erg aan. Ouderwetse decors of beroemde taferelen zoals het melkmeisje, de nachtwacht of het winterlandschap met ijspret van Hendrick Avercamp. 

Van de schilder Fritz von Uhde had ik niet eerder gehoord maar kennelijk is hij interessant genoeg om van een van zijn schilderijen een puzzel te maken. Wat leuk dat deze nu net bij de kringloop lag. Zo kon ik toch met breien bezig zijn zonder een haak of breiwerk in handen te hebben.

Het schilderij heet 'De orgelman komt' maar 'De Breimeisjes' had ook maar zo gekund. De puzzel is af. Tijd om weer creatief aan de slag te gaan.

Loslaten

Hoewel ik het weekend niet geblogd heb was ik wel druk met het 'maken' van mijn blog voor vandaag.  Als je blogt ben je nooit echt vrij. Althans zo werkt dat bij mij. Er moet altijd wel iets gemaakt worden. Nu was het de bedoeling om te bloggen over het weer oppakken van het buiten vlaggetjes en bloemetjes hangen en de afgelopen dagen haakte ik daar ook nog een bijtje bij. Om de kaartjes te maken die ik eraan wil hangen dacht ik na over een leuk papiertje. Dat bracht mij bij de Flow Book for Paperlovers.

Als ik zie wat voor moois er met de boeken gemaakt wordt geneer ik mij te moeten zeggen dat ze hier al jaren onaangeroerd op de plank staan. Bedoeld om in te kijken. Te mooi om in te knippen.  Het erge is dat ik er zelfs niet in kijk. Ze worden slechts verzameld en bewaard voor later. Hoezo later, welk later... Ik leef nu en later is alles weer anders. Nu ik een link naar Blije post heb gemaakt moeten ze er toch maar eens aan geloven. Dat klinkt makkelijker dan gezegd. (Of maak ik het moeilijker dan het is :) 

Woensdag Wasdag

Schoonmaken is nou niet iets waar mijn hart naar uitgaat. Stapelen daar ben ik wel goed in. Soms ontkom je er niet aan om weer orde in de (gezellige) chaos te scheppen.

Ik zal poetsen tot het glimt. Fijne dag ;)

Zondagsgelukjes

Ik schreef het al eerder. Vogels in de tuin. Daar word ik zo gelukkig van.

De taart is een succes. Vooral de merels zijn er blij mee. Ook vandaag wordt er weer volop gesmikkeld en ik smul mee van hun gezelschap! Mmmmm

Het moet gezegd

Nou ja, het moet... Niks moet. Het mag! Eigenlijk was ik van plan een dag over te slaan. Gewoon een dagje lekker haken aan mijn cactussen voor de zolder.

Hoe het zo kwam weet ik niet, ik stond denk ik in de badkamer (een plek waar sowieso de meeste ideeën plots opduiken) toen ik dacht over wat schrijf je nou wel of niet op een blog. Hoever ga je over je persoonlijke leven. Toen ik tegen Bert zei:"Ik denk dat ik over 'het' ga bloggen." zei hij:"Ik zou het niet doen". Feit is inderdaad dat als iets eenmaal op het web staat je niet weet wat ermee gebeurt en hoe het zich tegen je kan keren. En toch voel ik de behoefte. Of beter gezegd de vrijheid om het te doen. (Nee, niet nu maar vanaf 1 april. Als de 40 dagen bloggen erop zit en mijn blog aan een echte wederopstanding begint)
Dus ik pakte het Blogboek er weer bij (had ik al gezegd wat en geweldig boek het is ;) op zoek naar het hoofdstuk Privacy (waar gelijk het onderwerp 'Omgaan met hatelijke reacties' aan de orde komt) en dat gaf de doorslag. Schaam ik mij ervoor? Nee. Is het wereldschokkend? Nope. Menselijk? Ja. Kan het anderen helpen? Ja, wellicht. Ben ik de enige? Echt niet. Zou ik negatief gaan aankijken tegen degene die het mij zou vertellen? Zeker niet. 

En zo heeft 15 van de 40 dagen bloggen me al veel gebracht. Een nieuwe start, serieus nadenken over hoe verder, een boek (bedankt voor de tip Myriam!) en een gevoel van bevrijding. Niet omdat ik een geheim had maar omdat ik het krampachtig voor mezelf hield. Ach en mocht ik spijt krijgen van mijn openheid kan ik 1 april altijd nog zeggen:   . ..... 

zondagsgelukjes

Toen ik vorige week zondag in het huis van mijn overleden tante was om te helpen leegruimen kwam ik deze kopjes tegen. Ken je dat? Spullen waar je instant blij van wordt.  Dat had ik met deze Arcoroc kopjes. Omdat mijn neef ze niet wilde hebben zouden ze richting de kringloop gaan. Dat kon ik toch niet laten gebeuren. 

Met dank aan het winterse zonnetje en één van de kasten, die mijn opa zo'n 70 jaar geleden voor zijn dochters maakte, die zorgen voor dit mooie plaatje.

Alles onder één dak

De 40 dagen bloggen is verspreid over 46 dagen. Dat betekent dat er 6 dagen geskipt mogen worden. Gisteren was ik de hele dag op pad dus van bloggen kwam het helaas niet. Eigenlijk had ik een mooie foto willen maken met daarbij de tekst Groeten uit Leiden.  Ik was namelijk weer naar Leiden om mijn neef te helpen met het leeghalen van het huis van mijn tante. 

Haar tekenmaterialen had ik met mijn vorige bezoek al meegenomen. Ik kocht er een opbergtafeltje voor bij de kringloop wat na een make-over te klein bleek te zijn. Dit poppenhuis staat al een tijd op mijn zolder te wachten op een opknapbeurt en opeens zag ik er een perfect kastje in. Van de week neem ik dus weer de kwast in de hand. 

Met de billen bloot

Nou ja, zo voelt het haast. In persoon kan ik prima over mezelf praten. Althans, als je ernaar vraagt .  Zo ongevraagd op het WWW vind ik dat een stuk minder makkelijk.  Ondanks dat was ik wel al een tijd van plan het een keer te doen. Daarom spaar ik de teatopics van Pickwick (slimme marketing, bij mij werk het)

Om maar met de foto te beginnen:

Hoe belangrijk is Social Media voor je?

Gelijk een hele lastige. Enerzijds vind ik het een prachtige uitvinding. Je maakt er nieuwe vrienden en deelt er gezamelijke interesses. In mijn geval heb ik het over Blogs, Facebook, Instagram en Pinterest. Maar anderzijds... Ik zou er een heel bericht aan kunnen wijden. Ach het is hoe je ermee omgaat. Ik moet er ondanks dat ik er al jaren middenin zit nog steeds mijn weg in vinden. 

Wat is je favoriete drankje?
Thee. In het verleden zou ik gezegd hebben Cola. Waar ik ging, ging fles of blik. Tegenwoordig is dat thee. Een beetje minderen zou geen kwaad kunnen. Ik drink hem te heet en te zoet.
  
Hoe ziet jouw ochtendritueel eruit?
Als 9 uur de wekker gaat spring uit bed. (Toen ik eerder schreef dat ik 2 uur eerder opstond dacht 'men' voor dag en dauw. Oei, ik zei maar even niets meer. Een rekensommetje zegt genoeg ;)

Ben je een vroege vogel of een avondmens?
3x raden. Een avondmens of misschien wel een nachtmens. Om 22.00 u breken alle slaaphormonen af en ben ik klaarwakker. Omdat vroeg (haha) opstaan beter werkt voor het bloggen probeer ik dus sinds enige tijd mijn ritme te veranderen. Dat valt niet mee.

Wat brengt een lach op jouw gezicht?
De zon, de natuur, dieren en vriendelijke mensen. 

Welke gave zou je willen hebben?
Wat zou ik graag een getalenteerd tekenaar/schilder willen zijn. Voor mijn gevoel zou het leven mij dan toelachen.

Wat zou je het liefst tegen je jongere zelf zeggen?
Een goede/juiste opleiding is (geen garantie maar wel) een basis voor een goede toekomst. Verknal dat nou niet. 

Maak je liever een bos- of een strandwandeling?
Onmogelijk om daartussen te kiezen. Als kind woonde ik dicht bij de zee en werd er heel wat over het strand gewandeld. Nu zit ik dicht bij de bossen en ook dat is heerlijk. Maar in de bloeiperiode langs de boomgaarden en over de dijken maakt mij ook helemaal blij. Maar ik zou graag weer een strandwandeling  maken.

Wat is jouw favoriete vervoersmiddel?
Dat is dan toch de auto. Als ik (alleen) in de auto zit, radio aan, zonnetje en blauwe lucht dan zou ik willen dat er geen einde aan de rit kwam. De route van de Betuwe naar Leiden, wat is Nederland toch mooi en wat voel ik mij dan vrij.

Wat is voor jou het beste gevoel ter wereld?
Tevredenheid. Dat het goed is zoals het is. Niet meer, niet beter, weg onzekerheid. (Om maar wat te noemen dit bericht want wat ging ik uit mijn comfortzone! :)

Blijven oefenen maar.

Fijn weekend Xx

Blogfrustratie

Mijn grote frustratie bij bloggen is de foto. Voor mij is de foto net zo belangrijk als het verhaal. Een blog met alleen tekst kan heel boeiend zijn maar ik word nog blijer als er  een mooie foto bij staat. Al geruime tijd wil ik over mijn 'tuinrestaurant' bloggen en natuurlijk wil ik dan ook de gasten laten zien. Dus tijger ik elke dag, gewapend met fotocamera over de grond richting het raam om het perfecte plaatje te schieten. Elke keer loopt het op niets uit. Ik word gespot door de vogels, de camera stelt zich scherp op de niet gelapte ruiten of de kat komt kijken waar ik naar kijk...

De foto's bij mijn berichten en de vogels in mijn tuin zijn voor mij een kers op de taart.

Gisterochtend prikte ik dan maar een kartonnen vogel  op de taart en maakte ik voor dit bericht deze foto. Het had een perfecte foto moeten zijn maar net bij het bekijken bleek hij scheef te staan. Frustrerend! 

Maar wat zeur ik nou?! De reden dat hij scheef staat is omdat er zo heerlijk van gegeten wordt!  (en toch...)  Hoe gaan júllie hiermee om???

40 dagen bloggen

Na wéér ruim twee weken van stilte begin ik vandaag aan de '40 dagen bloggen challenge' waar ik mij voor heb aangemeld. 40 dagen aaneengesloten bloggen. Een hele uitdaging kan ik wel zeggen. 
Een uitdaging die er voor moet zorgen dat ik mijn zwijgen doorbreek. Nee geen grote geheimen. Die heb ik niet (of houd ik geheim :) maar gewoon een praatje 'van alles'. 

(met een plaatje 'van alles' :)

Heel lang geleden kon ik nog uren aan de telefoon zitten. Ik kan mij er geen voorstelling meer van maken. Later werd dat dagelijks mailen. Tot de omstandigheden veranderden. Vanaf dat moment bleven de gebeurtenissen zitten in mijn hoofd en gingen ze stapelen. Omdat in die tijd niet alles van een leien dakje ging was dat niet handig. 
De laatste druppel was een noodlottig ongeval waardoor ik als tijdverdrijf ging haken. Een helende bezigheid omdat het tellen maakte dat ik weinig kon denken en dat voelde fijn en dat voelt het nog. Maar er komt een moment dat ik toch echt het dagelijks leven weer toe moet laten. Weer vol moet gaan leven.
Zou dit dan het juiste moment zijn? Ik waag de sprong. Vanaf vandaag ga ik dagelijks bloggen over wat ik doe en deed, vind en vond, denk en dacht én natuurlijk als vanouds wat ik maak en maakte. En ik heb er zin in :)