Diorama en nieuwe losse eindjes

Alweer ruim 2 weken geleden maakte ik met RoosjeMijn een leuk kijkdoosje.

Daar had ik zelf ook nog over willen bloggen maar het kwam er echt niet van. Te druk met van alles en nog meer. Omdat ik het toch niet gewoon maar voorbij wil laten gaan kun je op het blog van RoosjeMijn zien wat zij er over geschreven heeft. Ook kun je daar het bestand downloaden om zelf zo'n schattig herfstdoosje te maken. 

Naast het kijkdoosje heb ik inmiddels alweer de nodige losse eindjes liggen. Want de paddenstoelen! Geen herfst mag voorbij zonder paddenstoelenbericht.

kiekeboe:)

de herfstbladeren! 

Mijn haaksels en maaksels, 

en het "familiemuseum" want Oh wat ben ik trots op de creativiteit in mijn familie van mijn moeders kant! 

Fijn weekend! Dat lekker een uurtje langer duurt :)

Spinnentijd

Met de herfst komen de spinnen. Tijd voor een spinnenblog maar met al het water wat momenteel valt kon ik geen spin meer vinden. Alleen wat lege webjes. Helaas hebben de grote webben die we hadden het niet overleefd. Ik lette even niet op en tsjak, kliko onbereikbaar tsjak, Bert lette even niet op en ook het 3e web was kaduuk. De spinnen in onze tuin zijn slim genoeg om een betere plek te zoeken (of met de pest in hun lijf naar een andere tuin te verhuizen. Ik zie ze zo gaan met hun koffertje met webdraad onder de arm ;) 

Een tijdje geleden zag ik wel deze spinnenexplosie. Als die nu allemaal groot zijn moeten ze toch ergens zitten.

Nou wil ik de mensen met spinnenangst ook niet de stuipen op het lijf jagen door hier een serie spinnenfoto's te plaatsen en al kon ik dan geen spinnen buiten vinden. Binnen wordt er heel wat af gespind. 

Zo is er AnnaBelle, onze O zo lieve kruidje roer me niet en spinpoes.

AnnaBelle roept je een paar keer per dag om mee te gaan eten, gaat op de plek waar haar tuigje ligt miauwen zodat je snapt dat ze even naar buiten wil, klampt buiten iedereen die ze tegenkomt aan voor een kletspraatje of aai over haar rug en houdt de wenkbrauwen  van Floris keurig op lengte. (Maar ze heeft alleen standje kort.)

en Floris, onze O zo lieve dondersteen en absolute spinkampioen.

Dondersteen is wel een understatement. Floris vraagt graag snoepjes aan Bert. Elk uur. Ziet Bert hem niet zitten dan verplaatst hij zich een cm tot de definitieve "nee je hebt net gehad" en heeft dan spontaan een energiemomentje. Dan wil hij spelen. Nee, dan móet hij spelen en als je daar dan ook geen gehoor aan geeft gaat hij een rondje. Plukt aan de plint, kijkt of hij nog iets uit de kast kan gooien, gaat aan de haal met mijn haakkatoen, krabt aan de deuren, klimt naar de vogeltje, klimt achter de...  Ja Floris, ook hij is zó lief :)

Ik ben niet bang voor spinnen. Ik zal ze niks doen, zet ze (op verzoek van manlief en voor hun eigen veiligheid) netjes buiten en vind hun webben prachtig. Dus ik sluit niet uit dat er ooit nog eens een blog over de 8-potige spin volgt maar deze 2 spinnen(de lieverds) wilde ik toch ook weer even laten zien en zo kon ik toch een spinnenbericht plaatsen :)

Ik zag ze vliegen

Het lijkt weer even gedaan met die heerlijke herfst wat de afgelopen tijd zo genieten was. Opeens kwam de wind uit een andere hoek en voelde het als een heerlijke winter want het zonnetje scheen er wel bij. Maar vandaag was het (hier) een regenachtige dag.  Ach ik hoefde toch niet naar buiten. 

Als ik beneden werk staat de tafel bij het raam. Opeens zag ik hem zitten. De Vlaamse gaai.

Camera! camera! waar is mijn camera!? Ja, te laat, de vogel was weer gevlogen. 

Maar ik had geluk. Kennelijk had er iemand een eikel laten vallen dus hij kwam weer terug.

Toen zag ik een lijster! Die vind ik zo mooi met zijn spikkels.

En daarna kwamen de kauwen. Het gevecht met het eikeltje ging verder.

Gevolgd door een ekster die de strijd met de kauwen aan ging.

Ook trippelde er een merel voorbij,

landde er een roodborstje op het hek

en kwam er zelfs nog een vinkenpaartje buurten.

Op tijd gezien maar te laat met mijn camera zag ik ook de tortelduiven en de koolmeesjes nog voorbij vliegen. Ik kan zo genieten van deze gevederde vriendjes. Ik ga me maar eens verdiepen in de ideale vogelvoedertuin. De winter is onderweg en dit is voor herhaling vatbaar.

Van onderen!

Het is weer walnotentijd. Noten rapen, het heeft iets. Ik herinner mij nog van lang geleden dat we ze gingen rapen in Beesd. De noten zullen inmiddels wel gevallen zijn. Voor zover ze de kans kregen om te vallen. Laatst stond er al een artikel in de lokale krant dat het 'noten knuppelen' in het stadje Buren niet is toegestaan.  Zelf zag ik ook zo'n noten knuppelaar. Het haalt de romantiek er wel van af. Een boom die afgetuigd wordt om de noten te bemachtigen voor ze er zelf klaar voor zijn. 

Wel geniet ik van de kauwen die al snetterend strijd leveren met de harde doppen van de noten. De slimmeriken hebben ontdekt dat als je ze van hoog uit de lucht of van een dak laat stuiteren de noten openbarsten en de heerlijke noot zichtbaar wordt. 

Dus hoor je ze snetteren kijk dan even omhoog. Het kan zijn dat ze roepen: 

Van ondereeeeen! :)

Een potje herfst

Zoals het weer de afgelopen dagen was kan ik wel een herfstje hebben. Weinig wind, een heerlijk zonnetje en de mooie kleuren die de herfst ons brengt zetten aan om lekker buiten te zijn. Te wandelen door de kleurrijke bladeren, de gevallen eikeltjes en beukennootjes  en de kastanjes die nog zo mooi roodbruin glanzen.  Net als velen met mij raap ik die dan op. Leuk voor in een schaaltje of om mee te knutselen met de (klein)kinderen. 

Maar er zat een gaatje in een eikeltje en de volgende dag zaten er gaatjes in meer eikeltjes en toen ik het schaaltje schudde zag ik... nou laat ik het zo zeggen: leven. Dat was het einde van het gezellige schaaltje. Wel in herfstige sferen geraakt was ik al een paddenstoel gaan haken. Zo'n rode met witte stippen. 

Na de vliegenzwam volgden er kastanjes, eikeltjes en blaadjes. Eerst dacht ik er een 'vier de lente'-slinger van te maken maar die wilde niet zoals ik dat wilde en dus werd het een potje herfst. 

Vrolijk op de vensterbank, geen beestjes en toch een beetje herfst binnen.

Dag zomer, hallo herfst

Vandaag is het 1 oktober. Een mooie dag om de zomer voor dit jaar uit te zwaaien en mij volledig over te geven aan de herfst. 

De laatste bloemetjes gaan in mijn herbarium. Laatst zag ik een bloemetje toen ik aan het fietsen was en besloot ik dat dat de laatste zou zijn voor dit jaar. Toen ik van de week de tuin deed zag ik er hier ook 1 staan.

Dag zomer, tot volgend jaar. 

Met het maaien van het gras staken er een paar paddenstoelen opdringerig hun hoofd omhoog. Nu wij, nu wij! 

Oké, ik geef me over. Hallo herfst. Zullen we er een paar gezellige maanden van maken? Niet te veel wind, niet te veel regen, fijne herfstwandelingen, paddenstoelzoektochten, en een herfstherbarium van de bladeren in al hun mooie kleuren... 

Zadenslinger

Een tijdje geleden maakte ik in het kader van weggeefgeluk een zadenslinger. Maar door het weer wat toen een vrije val maakte naar veel natte dagen kon ik de slinger niet buiten ophangen. Uiteindelijk hing ik hem dan maar in een supermarkt in Tiel. De leuke finalefoto schoot er daardoor ook bij in en zo eindigde dit project in een los eindje. 

En nu schijnt het zonnetje weer heerlijk en kleurt de lucht weer blauw dus krijg ik spontaan zin om alsnog over dat losse eindje te bloggen. Het was immers wel erg leuk om te doen.
Om te beginnen verzamelde ik verschillende zaden. Uit mijn eigen tuin en uit de tuin van mijn ouders.

De namen van de planten schreef ik op stickerpapier.

Tussen al mijn Flows zocht ik toepasselijke bladzijden om envelopjes van te vouwen.

Hoe de envelopjes gevouwen moeten worden stond ook in de Flow in een artikel van Ingthings

En zo vouwde ik en vouwde ik en plakte ik en plakte ik

en vulde ik de envelopjes met de in vloeipapier verpakte zaden.

Tot slot haakte ik een slinger met bloemetjes waar ik de envelopjes aan kon hangen. 

En nu ben ik reuze benieuwd naar volgend jaar. Een mooie stokroos of frivole springbalsemien zou het in de stadstuintjes best leuk doen :)

De poppetjes aan het dansen...

Alle kleinkinderen hebben opa en oma weer bezocht en hoe! 2 weekenden zijn we weer bezocht door een echte Mega Mindy en Spiderman. Na een steelse blik van Mega Mindy op RoosjeMijn en het verhaal dat het sokbeest haar haartjes begon te verliezen dacht ik: Werk aan de winkel.

De afgelopen 1,5 week was dus vooral gevuld met haken, haken en ... haken. De 2 meiden zijn sinds 2 weken op dansles en 'Sem the man' sprak voor zich. 2 dansmeisjes en een Spiderman dus.  Als Spiderman af is volgen er nog 2 creaties voor de tweeling. Ik ben nog wel even bezig.

Maar vandaag niet. Vandaag schijnt de zon. Tijdens een kort wandelingetje door het dorp zag ik menigeen zijn tuintje doen en zoals het spreekwoord zegt:

Goed voorbeeld doet goed volgen. 

Dansende appeltjes

Als 'niet- herfst-liefhebber moet ik toegeven dat de herfst ook wel veel moois met zich meebrengt. Natuurlijk de paddenstoelen en de herfstkleuren (het is met name de wind in combinatie met regen waar ik van gruwel). Maar ook de bedrijvigheid die er ontstaat als de appels en de peren geplukt kunnen worden blijft leuk.

Begin van de week ging ik daarom op de fiets en gewapend met mijn fotocamera op zoek naar die appels en peren bedrijvigheid. 

Als eerste passeerde ik deze duiker met dansende appeltjes. Dat begon al goed :)

Bij de verschillende fruitbedrijven staan torenhoog opgestapeld de kisten die allemaal zullen worden gevuld 

om daarna met het "treintje" vervoerd te worden naar zo'n bedrijf voor verdere behandeling. 

Het hele jaar door staat er hier langs de provinciale weg het bord van Gruun met de tekst: Dames en heren...

Hoe leuk is het dan om deze te kopen in een  fruitstalletje langs de weg!

En om gehoor te geven aan het bord van Gruun ga ik binnenkort maar eens hun appeltaart proeven (op vrijdag en zaterdag kun je er terecht voor de lunch of huisgemaakte Gruunse appeltaart). Het naastgelegen Streekmuseum Baron van Brakell is in augustus dit jaar weer geopend. Ga ik daar ook gelijk naar toe.

(Het is een beetje een reclamepraatje geworden maar ik wil je de mogelijkheden in de prachtige Betuwe niet onthouden :)

De Finishing Touch

Stiekem weet ik wel hoe het komt dat er nog wel eens een groot gat valt tussen de berichten op mijn blog. Dat komt omdat ik niet zo goed ben in afmaken waar ik mee bezig ben. De reden: Het is net niet wat het moet zijn of hetgeen nog moet gebeuren is dat stukje wat er voor kan gaan zorgen dat het net niet wordt wat het zou moeten worden. Dan begin ik weer helemaal overnieuw of ga aan iets heel anders beginnen. Dan krijg je dus, om in het Engels van de titel te blijven hangen...  Allemaal loose ends 

Naast losse eindjes ontdekte ik net ook nog een aantal losse foto's op mijn fotocamera. Die waren een zelfde lot beschoren :) 
Regelmatig zie ik iets, grijp naar mijn camera, maak een foto (als de geheugenkaart op zijn plek zit!) en zie er een blog onderwerp in... Yep, deze hebben het stadium los eindje nooit gehaald. En dat terwijl... 

Ik zo blij was eindelijk de bliksemflits te pakken te hebben

Maar geen genoeg kan krijgen van deze zwarte jongens

Ik, ondanks dat het hier de gewoonste zaak van de wereld is, nog altijd opspring voor een ooievaar

De paddenstoelen de herfst in ieder geval nog een leuk randje geven

Mijn moeder Paauw heet en het zien van "van alles pauw" dus leuk is :)

(ik zag een mooie stoel bij Xenos mam) 

De jonge voorntjes zo mooi te zien waren in het heldere water

Een bericht over katten op straat misschien toch nog eens  komt.

Vandaag liep ik bijna weer in mijn eigen val. Het zonnetje lonkte naar mijn fiets en dat deed hij van de week al eerder terwijl ik aan het haken was. (Van beide heb ik nu dus een los eindje liggen:)  Maar ik heb weerstand geboden, een losse eindjes bericht geschreven en pak nu mijn haakwerkje weer op. 

Ik zeg Op naar de finish... Loose ends, her I come!!

(Hoe is het mogelijk dat precies nu! na mijn laatste zin! poes AnneBelle besluit zich in mijn armen te rollen... Tja dáár kan ik natuurlijk géén weerstand aan bieden)

Tijd voor de roze verf

Wat gebeurt er als je met van alles bezig bent en er van alles over wil schrijven, daar heel druk mee bent in je hoofd maar de woorden niet van je hoofd naar je handen willen. Dan valt er een stilte. 
Als ik weer woordeloos boven mijn blog gehangen heb en maar weer overgegaan ben  op een handwerk, schiet plots de voice-over van De Familie Knots  in mijn hoofd om daar vervolgens niet meer weg te willen (Ondertussen..., Boven,in het salonatelier... , Beneden... enz.) 

In 1980 was er die (in mijn ogen) briljante kinderserie (voor jong én oud) met 3 acteurs die over 3 generaties alle rollen op zich namen. Zo waren er Hansje in de stripboekenruilwinkel, de onhandige Oma Johanna en de artistieke Tante Til (gespeeld door Hetty Heyting), Meester Arend Vogel, Opa de Ouwe Zemelaar en geheim agent Onkel X (gespeeld door Jan-Simon Minkema) en Neef Herbert, de voice-over en overige rollen (gespeeld door Marnix Kappers). Elke aflevering had een 'probleem' waarbij Tante Til met haar roze verf de oplossing bracht.

En zo voel ik mij dan alle personages. (Met uitzondering van opa de ouwe zemelaar, die rol kan ik met een gerust hart aan Bert overlaten ;) 

Want ondertussen...

Heb ik voorbereidingen getroffen voor de borduurles van RoosjeMijn

Ligt Boven... in het Salonatelier...  Een stapel Flowmateriaal wat schreeuwt om mee geknutseld te worden.

Heb ik samen met RoosjeMijn een haaklesje op haar blog gezet.

Wordt het tijd om de laatste bloemen in het herbarium te plakken.

Wordt de stapel knipsels voor het plakboek groter en  groter.

Heb ik een weefprojectje gemaakt en weggegeven onder de noemer 'Het geluk van geven'.

Zijn alle zaden inmiddels verpakt en opgehangen in Tiel.

En gaat het dagelijks leven natuurlijk ook gewoon door.

Dus vanaf nu klieder ik af en toe even met de roze verf... Een kloddertje roze hieeeeer, een kloddertje roze daaaaar...  en bloggen maar :)