Koekenbakker

Een dagje later dan verwacht maar daar heb ik een goede reden voor. Vandaag ging Rick namelijk weer koekjes bakken bij De Proloog en ik mocht meehelpen. Nou dat wilde ik wel! Ik hield de kaart vast waar het recept op staat.

Toen alle ingrediënten in de kom waren gedaan gaf ik aanwijzingen hoe je het koekjesdeeg het beste kunt kneden. Niet dat Rick dat nodig heeft. Die weet prima wat hij doet. Maar het gaf mij een nuttig gevoel en dat is altijd leuk natuurlijk :)

Voor de koekjes is een hele leuke uitsteker in de vorm van een hommeltje. Dat heeft weer te maken met Tuinderij Ganzert waar de hommel een belangrijke betekenis heeft.

Kijk en zo zien ze er uit in de trommel. Het water loopt je in de  mond hè. Dat maakt een kopje Numi thee of een bakje Barista koffie helemaal af.

En natuurlijk moeten ze even voorgeproefd worden. Hmmmmmm lekker.  Ik neem nog een hapje.

En jippie, ik scoorde ook weer een stempel in mijn paspoort. Een fietsstempel. Hoe kan het ook anders in de Proloog.

Workshop Flitstechniek

Gisteren was ik uitgenodigd om een workshop flitstechniek in Amersfoort bij te wonen. In mijn geval was het niet om te leren flitsen maar om er een verslag van te maken wat in de toekomst aan de cursisten meegegeven kan worden. Toevallig heb ik een flitser die door wederzijdse frustratie niet uit het tasje komt dus ik was wel te porren voor een leuk lesje in flitsen. 

En leuk was het zeker! Mede door Johan, die de workshop geeft. Zoveel enthousiasme en persoonlijke aandacht. Fotograferen met een flitser blijkt meer dan flitsen in de woonkamer 's avonds op een verjaardagsfeestje. Een echte aanrader voor mooie binnen én buitenfotografie. 

Aangezien mijn camerakennis nul is (lang leve de automatische stand) was de praktijk voor mij iets te hoog gegrepen dus toen we naar buiten gingen na de theorie lag mijn aandacht alweer snel bij de vierkante meter zonder flitser ;)

Maar natuurlijk ook bij de groep die onder allerlei omstandigheden en met verschillende flitsers de mooiste foto's tevoorschijn toverden. Wat leuk dat je bij daglicht de indruk kan wekken dat het donker is en als het donker is het weer mooi (!) licht kan maken.

Johan was onder de indruk van mijn foto's. Het lukte me de flits op foto vast te leggen. 

En ik heb de klok horen luiden en ga me zeker verdiepen in waar de klepel hangt want wauw wat is het leuk om alles uit je camera te halen wat erin zit. Dit soort plaatjes zijn straks verleden tijd. Weg met de automatische stand. 

De kunst zit hem in de herhaling dus met het schrijven van het verslag kom ik vast al een stukje dichterbij. Dank je Johan (en Tjara) voor deze gezellige leerzame (en smakelijke) dag :)

Boeken vol vriendinnen

De stapel poppenboeken is weer gegroeid. Kijk, ik kan niet eens meer met mijn voeten bij de grond! Ik had PriePraat er al over gehoord. Ze had het over leuke boeken en over dat ze ze niet zou kopen maar dat ze wel hééééél leuk waren. Haha leer mij PriePraat kennen. Ken je die van kop kont of hebbuuuh.

En ik moet zeggen, ze zijn ook erg leuk. Er zitten wel wat vriendinnen voor me tussen. Ik zal het je laten zien...

Wat dacht je van Roodkapje :) Ik ben best stoer al zeg ik het zelf maar ook gek op sprookjes en Roodkapje is ook best een stoere meid. Ze durft toch maar in haar eentje het bos in!

Hé nog een Roodkapje. Zij lijkt wel een heel klein beetje op mij hè? Hetzelfde huidje zeg maar.

Ik zie mezelf ook wel bij deze 2 meiden op de thee. Gezellig met een stukje taart erbij. Ik ben gek op thee met taart.

Of deze 3. Gezellig samen winkelen of poppen breien. Dat is ook heel leuk.

En wat dacht je van haar! Een beetje een punktype net als PriePraat vroeger. Leuk om mee te gaan stappen.  

Goh ik kan niet kiezen. Misschien wil ik ze wel allemaal. Voor elke gelegenheid een andere vriendin en op mijn verjaardag dan met zijn allen. Ik denk dat ik PriePraat eens lief aan ga kijken. Met het paspoort werkte dat ook ;)

Dit zijn de boeken waar ik het over had. De 2 boeken rechts zijn pas gekocht.

Keukenprinses

Sinds deze maand maak ik officieel deel uit van de brigade van De Proloog. Je weet wel, dat leuke wielercafé in Amerongen. (Laat je niet afschrikken door het woord wielercafé want het is voor de fietser, de wandelaar, de toerist, de toevallige voorbijganger en ga zo maar door). Woensdag en donderdag zijn mijn werkdagen maar vandaag was ik er ook. Er wordt al volop koffie met gebak geserveerd. De heerlijkste "baksels" komen er uit de keuken van Tuinderij Ganzert en ook in de keuken van de Proloog zijn mijn collega Rick en ik aan het bakken geslagen. Voor de lekkere trek is er dus al voor elk wat wils. 

Tijd voor een mooie lunchkaart nu.
Over het beleg van de verschillende broodjes werd al nagedacht. Gebaseerd op de verschillende wielerrondes zijn er een Frans, een Spaans, een Italiaans en een Hollands broodje. Maar hoe je het voor je neus krijgt is natuurlijk ook belangrijk. Het oog wil immers ook wat :)

Daarom ging ik vandaag de keuken in voor de opmaak van de broodjes. Ik begon met het broodje brie. Lekker met appel/perenstroop of honing, op een bedje van rucola en gegarneerd met walnoten. De mensen die "op het juiste moment op de juiste plek waren" waren dik tevreden over de smaak.

Daarna waagde ik mij aan het Spaanse broodje. Een combinatie van rucola, rauwe ham, zongedroogde tomaat, manchego  en een beetje tomatentapenade. Je zou er trek van krijgen hè! Ook deze werd met smaak verorberd door het testteam.

Tot slot was het Hollandse broodje aan de beurt. "Gewoon" met kaas en/of ham, komkommer en rucola. Deze hield ik lekker zelf. Wat heb ik gesmuld op weg naar huis! 

En alles is niet zomaar lekker maar nog Biologisch lekker ook. Mocht je in de buurt zijn en trek hebben in een smakelijk broodje... Ik zeg het nog 1 keer:

De Proloog in Amerongen :)

Geluk zit in de kleine dingen

Alweer een tijdje staan er teksten op de labels van de Pickwick thee en aangezien ik nog weleens een bakkie thee drink komt er nog weleens zo'n label voorbij. Vaak heb ik er geen antwoord op maar soms zit er een leuke tussen. Zoals vandaag. Nou ben ik mij meestal wel bewust van de kleine gelukjes maar als het je door een theelabel gevraagd wordt en dat een reden mag zijn om er een kort blogberichtje aan te wijden is het extra leuk.

Als mij gevraagd wordt: Van welke kleine dingen word jij gelukkig?

Dan antwoord ik: Van 2 tortelduiven die een uitgebreide pauze nemen op een hek tegenover mijn huis. Dankjewel duiven voor dit kleine geluksmoment :)

Ik ga op reis en neem mee...

M'n paspoort!
Pas geleden mocht ik het oude paspoort van PriePraat zien en natuurlijk wilde ik er toen zelf ook één. En tadaaa...

Nu kan ik altijd mee op reis. Vandaag gingen we naar Oldenzaal. Dat is heel ver weg. Meer dan een uur rijden met de auto. Dus gordel om, paspoort op schoot en gaan.

Onderweg is er veel moois te zien en tussen Eck en Wiel en Oldenzaal kom je veel verschillende landschappen tegen. Boomgaarden, weilanden, bossen, heide, heuvels en waar ik zo gek op ben ook rivieren.

In Oldenzaal staat een heel mooi houten beeld. Als je op reis gaat maak je natuurlijk ook leuke foto's als herinnering. Dit leek me wel een leuke foto.

Toen ik dit hobbelpaard zag staan kon ik het niet laten er op te klimmen. Hop paardje hop :)

In het centrum staat de hele mooie St. Plechelmusbasiliek. Die was open vandaag. Je kon er zo inlopen als je dat wilde. Daar hadden we geen tijd voor maar voor een foto natuurlijk wel. 

Er is ook een stadstuintje. Die is niet zo groot maar er staan wel heel erg veel verschillende bloemen. Ik zag ook veel zaden zitten. Dat had PriePraat vast ook erg leuk gevonden.

Mijn eerste stempel staat al in mijn paspoort. Leuk hè!?

Vandaag zeg ik: Groeten uit Oldenzaal en op naar de volgende stempel :)

Breek me de bek open

De afgelopen weken wilde het bloggen  niet lukken. Wel willen en ook wel onderwerpen maar op het blog zetten ho maar. Het kwam niet uit mijn handen. Ook vandaag leek het weer niets te worden en ging ik met mijn ziel onder mijn arm de maar tuin in om  zaden van de Akelei te verzamelen. Zaden verzamelen word ik namelijk blij van. Naast de Akelei staat de ooievaarsbek.

'

Nooit eerder heb ik gekeken naar de zaden ervan maar nu er al veel bloemen uitgebloeid werd mijn aandacht getrokken. Deze geranium heeft zijn naam vast te danken aan de lange "ooievaarsbek" die er ontstaat zodra de bloemblaadjes afgevallen zijn.

Terwijl de "bek" groeit ontstaan er zaden in de knop. Vervolgens droogt het uit, wordt het bruin en daarna gebeurt het...

Opeens krult het eerste zaadje omhoog

Gevolgd door het tweede zaadje, daarna nog een derde en misschien nog wel een vierde en...

Ik vond het zo leuk dat ik er spontaan over wilde schrijven. Lang leve de natuur. Dat ze me maar weer veel mag inspireren :)

Foto's uit de oude doos.

RoosjeMijn hoorde laatst in een telefoongesprek met de kleindochter dat het weer rapportentijd is en vroeg, nieuwsgierig als ze is, of ik mijn oude rapporten ook nog heb. "Ja die heb ik nog" zei ik en ik gaf haar de doos waar ik ze in bewaar. Terwijl ze erin begon te zoeken ging ik verder met waar ik mee bezig was, nl armbandjes maken. Tot ik opeens een hoop gegiebel hoor. 

Daar zaten ze met zijn tweetjes RoosjeMijn en haar Stand In.  "Hé, voor handvaardigheid had je het laagste cijfer! Hoe kan dat?"  "Geen idee" zei ik. "Misschien vond ik het toen nog niet zo leuk of andere dingen leuker..."

Met dat antwoord namen ze genoegen en al giebelend speurden ze de overige cijfers af. Maar toen ging het gegiebel opeens  over in hard lachen. "Hé een oude treinkaart en zwemabonnement met foto. Wow, dat is lang geleden! Hahaha even kijken of je nog lijkt!"

"Ja haha dat is zeker lang geleden."reageerde ik. "Toch al gauw zo'n 35 jaar!" Terwijl ik vroeg of de dames uitgelachen waren gierden ze het opeens uit. Ik was vergeten dat ook mijn theoriecertificaat van mijn rijbewijs en mijn oude paspoort in de doos zaten.  Met hun handen hielden ze hun buiken vast. Ben jij dit?! 

"Hé, RoosjeMijn, ik maakte je Stand In zodat je niet alles zelf hoeft te doen, niet om samen de draak met mij te steken." zei ik glimachend.  Nog na giechelend ging de aandacht weer naar mijn paspoort. Dat vonden ze wel een interessant boekje. 

"Mag ik ook een paspoort?" Vroeg RoosjeMijn. "Natuurlijk mag jij ook een paspoort. Ga maar vast zitten voor de foto. Dat is leuk voor later." ;)

Flower Power

Alweer een tijdje geleden leerde ik via Instagram Mirjam kennen.  Door Cerebrale Parese is ze rolstoelgebonden en middels crowdfunding probeert ze het bedrag bij elkaar te krijgen om een aangepaste bus te kunnen kopen. Als 'vrouw van' weet ik nog wat een verademing het was toen bij ons de bus eindelijk een feit was. Toen ons leven zo drastisch veranderde moest alles met mijn auto en de rolstoel. Met de komst van de bus kon de scootmobiel mee, verdween het gehannes met de rolstoel in mijn auto krijgen en hoefde ik niet langer die rolstoel te duwen.

Maar terug naar Mirjam. Ook met het verkopen van zelfgemaakte spulletjes wordt er gespaard voor de bus en zo kwam ik op het idee om een bijdrage te leveren door wat te maken. Het heeft even geduurd maar uiteindelijk kwam ik op deze armbandjes. 

En nu heb ik de smaak te pakken. De houten bloemenknopen zijn op en ik kon ze helaas niet meer vinden maar ik hoop met het net bestelde alternatief net zulke leuke armbanden te kunnen maken. Morgen mag ik weer een paar uur mee als bijrijder in ónze bus. Ik weet nu al wat ik dan ga doen :)

En ik hoop dat ook mijn bijdrage Mirjam's bus weer een stapje dichterbij brengt.

Drempelvrees

Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik een naaimachine kocht maar tot nu toe ben ik niet verder gekomen dan hem uit de doos te halen en een plekje te geven. En dat terwijl er toch een heleboel dingen zijn die ik ermee wil maken. Ik zie van alles langs komen bij creatieve bloggers En zou dat dan ook zo graag willen kunnen.

Het probleem is... ik heb drempelvrees. Vroeger, heeel vroeger hadden we een ouderwetse handnaaimachine. Zwart met versiersels op een houten onderkant, een mooie houten deksel en een draaislinger. De meesten zullen hem nog wel kennen. Met enige regelmaat kijk ik of ik nog ergens zo'n mooitje op de kop kan tikken en telkens doe ik het niet. Ik héb immers een naaimachine.

In mijn herinnering was het makkelijk op die handnaaimachine. Je draaide gewoon langzaam of wat sneller aan de draaislinger en ook het maken van een nieuwe spoel was een fluitje van een cent. Op de elektrische Singer van mijn moeder ging het ook best goed. Tot de spoel op was en ik met de hand een nieuwe spoel ging voldraaien. Toen begon de ellende. Knopen, frotten, niet stikken. Foute boel dus en einde naaicarrière.

Toen ik gisteren Pinterest opende stond de startpagina vol met leuke maaksels van spijkerstof. En spijkerstof heb ik zat.  Dus ik ga de stoute schoenen aantrekken en waag weer een poging. Want zoals het meestal werkt met drempelvrees, je moet het gewoon (weer) een keer doen. Ik heb begrepen dat het frotten aan de draadspanning lag door het handmatig opdraaien van de spoel?

Inmiddels heeft Floris hem al uitgetest en met wat aanmoediging moet het toch wat kunnen worden. We gaan het zien...  Ennuh, handige tips voor beginners zijn van harte welkom :)

De léuke rollen doe ik natuurlijk zelf :)

Om de verjaardag van 2 vriendinnen te vieren ging PriePraat vandaag op pad. Ze had een High Tea geregeld in Ijsselstein. Als ik hoor dat er gezellig eten in het spel is ga ik altijd een beetje (on)opvallend in de weg lopen. Je weet maar nooit ;)

En YESSS ik mocht mee. Kwam dat even goed uit dat we nieuwe kleren hadden gemaakt voor mijn 'stand in'.  En die kleren passen mij natuurlijk ook dus kon ik feestelijk in het nieuw. (Een 'stand in' is prima maar sommige rollen doe ik graag zelf). 

Eerst moest natuurlijk de zilveren koets gepoetst want die fungeerde als taxi.

Het klikte gelijk met de dames. Al babbelend liepen we naar naar de theeschenkerij.

Het begon met bonbons, koekjes, cake en lekkere theesoorten. Wat heb ik daarvan gesmuld!

Toen kwamen er scones met clotted cream. PriePraat raakte daar niet over uitgepraat. Clotted cream had ze al heeeel lang niet gegeten. Dat was voor het laatst in een Engelse theetuin in Cornwall. Dat moest ik natuurlijk proeven. En het moet gezegd: Het zal een calorieën bom zijn maar met scones en jam onweerstaanbaar.

En of het nog niet genoeg was kwam er óók nog een hartige verrassing. Wraprolletjes met zalm en kruidenkaas, toast met mozzarella, tomaat en pesto, sandwich met kip, quiche, en een crosti met tonijn. Mijn buikje raakte aardig vol.

Toen ik vertelde dat ik over ons uitje wilde gaan bloggen vroegen ze of ik ook wat op de gastenmuur wilde schrijven. Natuurlijk wilde ik dat. Vriendinnen en een heerlijke high tea. Een leuker samenzijn bestaat er gewoon nie (t)...

Hihi ik heb er nog 1: Kaatje en Co dat is smullen maar zo. (Want ze hebben er ook lekker ambachtelijk schepijs, heel veel bonbons, leuke theecadeaus en nog veel meer. 

Haken als steun in moeilijke tijden.

Eigenlijk was haken niet iets waar ik mee bezig was. Ik was meer van het tekenen en schilderen. Totdat... Het was eind 2007 toen 's morgens vroeg de deurbel ging. Nietsvermoedend deed ik de voordeur open waarop er 2 ernstig kijkende politieagenten vroegen of ze even binnen mochten komen... Ze kwamen me vertellen dat Bert een ernstig verkeersongeval had gehad en zwaar gewond in het ziekenhuis in Nijmegen lag. 

Hij was die ochtend op zijn motor vertrokken richting werk toen een automobilist bij het invoegen op de snelweg in een slip raakte en als spookrijder op hem inreed. Bert werd gelanceerd en kwam aan de andere kant van de vangrail terecht waar een 2e auto hem niet kon ontwijken. Met ernstig beenletsel tot gevolg.

Op het moment dat de politie aanbelde waren ze in Nijmegen al druk  bezig om hem te stabiliseren. 'Kills first comes first' zeiden ze en na een snelle check lag alle aandacht bij zijn benen. De klap was enorm toen bleek dat zijn rechterbeen niet kon worden behouden.

Na een spannende tijd op de IC brak er een lange periode aan van revalideren. Al met al heeft Bert ruim een jaar niet thuis gewoond en bracht ik uren, dagen, maanden door aan zijn bed. Dat is het moment dat ik haken (her)ontdekte. Haken kan overal en een haaknaald en een bolletje katoen neem je makkelijk overal mee naar toe. 

Wat ik allemaal gehaakt heb zou ik niet eens meer weten maar één ding weet ik wel. Het heeft me absoluut door deze moeilijke tijd heen geloodst!