VIP bij Fruitcorso Tiel

corso 2015

Elk jaar in het 3e weekend van september vind er in Tiel het fruitcorso plaats. Daaraan voorafgaand zijn zo'n 18 corsoclubs uit Betuwse dorpen en steden met een groot aantal vrijwilligers al maanden druk bezig geweest met het ontwerpen, bouwen en beplakken van  hun praalwagens. Ware kunstwerken zijn het. In plaats van dahlia's die gebruikt worden bij het bloemencorso worden de wagens van het fruitcorso beplakt met verschillende soorten groenten, fruit, zaden, noten en peulvruchten. 

corso 2014

Tot dit jaar heb ik het corso nooit bewust bezocht tenzij ik tijdens het winkelen in Tiel tegen de stoet opliep. Dan was ik elke keer wel weer onder de indruk van de creaties maar het bracht me het volgende jaar niet op de tribune.

Dit jaar was het anders. Ik werd door mijn vader uitgenodigd om met hem als VIP aan een tafeltje in het VIP paviljoen plaats te nemen tussen de "hoge dames en heren", sponsoren en speciale gasten. Overdekt, onder het genot van lunch, een hapje en drankje. 

Hoe dat zo kwam? Vorig jaar heb ik als trotse dochter mijn vader voorgedragen voor een koninklijke onderscheiding voor zijn onuitputtelijke inzet als vrijwilliger. Niet in één functie maar in velen, niet een paar jaar maar een heel arbeidsleven en zelfs lang erna. Sterker nog, ook nu nog werkt hij 2 dagen in de week in de bibliotheek van Tiel. Had ik al gezegd dat hij 85 is?

Om dat lintje kon de koning dus niet heen en als extra attentie krijgt de ontvanger van de onderscheiding in het jaar van ontvangst van de gemeente voor verschillende gelegenheden een uitnodigingen en nu was dat dus VIP bij Fruitcorso Tiel.

winnaar gemeente Buren 2023

Wat je op de foto's niet ziet is dat de wagens bewegen. Zo gingen bij de pauwen de staarten omhoog en omlaag, bewogen de planten in het koraalrif, kwam er stuifmeel uit de verstuiver en zorgde het elkaar passeren van de zon en de maan voor een ware eclips.

De zon scheen volop. We genoten van de wagens, de versnaperingen en elkaars gezelschap. Zo'n dag om als trotse dochter van een vader met een lintje als herinnering vast te willen leggen op mijn blog!

(G)een sterk verhaal

Wie ongeveer zo oud is als ik (midden 50) kan zich wellicht de eerste sterkste man van Nederland nog herinneren en zo ja, dan ben je dat ook vast allang weer vergeten. Die man, Gerard du Prie, was familie van mij (een neef van mijn vader) en hoewel ik hem niet kende vond ik dat als 12 jarige natuurlijk wel heel tof.

Toen ik in 2021 het plezier in mezelf begon te verliezen en thuis langzaam steeds somberder en ontevredener werd besloot ik naar de sportschool te gaan. Britney Spears was degene die me het zetje gaf. 

You want a hot body? You want a Bugatti?

You want a Maserati? You better work, bitch

You want a Lamborghini? Sip martinis?

Look hot in a bikini? You better work, bitch.

Ik stapte binnen met de mededeling: Ik wil dit meer, dit minder en dit plat. Dus kwam ik van een koude kermis thuis want plaatselijk vet verliezen blijkt onmogelijk.  Het gaat eerst waar je het niet kwijt wilt en pas op het laatst (als je geluk hebt) van de gewenste maar hardnekkige plekken. Een hot body verdween in de koelkast.

Toevallig startte er net een pilot van het nieuwe sportprogramma Fit4Life. Een programma van een jaar intensief sporten en meerdere themasessies om te  leren wat er past in een gezonde leefstijl. 

Wat ben ik blij dat ik die stap heb gezet! Zowel lichamelijk als mentaal ben ik er flink op vooruit gegaan. 

Toen het jaar erop zat maakte ik ter afscheid voor de coaches een trofee. 

Een voor de coach die het programma opzette 

en één voor de coach der coaches die ons met haar enthousiasme het beste uit onszelf liet halen.

Inmiddels zijn we ruim 2 jaar verder en ben ik 3 tot 5x per week 's ochtends in de sportschool te vinden. Romanian deadlift, benchpress, hipthrust ik draai er mijn hand niet voor om. 

Of ik ooit de sterkste vrouw van Nederland word dat durf ik te betwijfelen. De sterkste vrouw van Eck en Wiel dan? Kwestie van door trainen. En ach met de sterkste vrouw hier in huis neem ik ook genoegen. En als ik mijn nieuw verworven spierballen bewonder voor de badkamerspiegel dan weet ik zeker dat ik dat ben. 

Gezinsuitbreiding

Toen ik na 3 jaar terug kwam op mijn blog zag ik dat er iets niet meer klopte. Dat moest dus even aangepast worden. 

Zoek de verschillen

Oké, het is er maar 1. In mijn vorige bericht kon je al niet om hem heen.

 

Ragnar is het team komen versterken. Sinds bijna een jaar ons nieuwe gezinslid. Vanaf nu maakt hij deel uit van mijn blog.

Wat vliegt de tijd

Alweer een tijdje bekruipt mij een (onrustige) zin om weer te gaan bloggen. Soms laat ik aan iemand mijn blog zien met wat ik in de loop der jaren zoal gemaakt heb en elke keer dat ik dat doe word ik zelf weer verrast door mijn maaksels. Dat zijn toch verdraaid leuke dingen. (Grote woorden van iemand met het imposter syndrome).

Toen ik net op mijn blogpagina inlogde zag ik dat ik het laatste bericht  alweer 3 jaar geleden heb geplaatst. Niet te geloven wat gaat de tijd snel. Een tijd waarin ik weinig herinneringen heb gemaakt of in ieder geval weinig herinneringen die ik met leuke foto's weer kan oproepen. 

Als ik op mijn blog kijk komen de herinneringen uit de blogperiode wel terug en dat bevalt me toch beter. Dus trek ik de stoute schoenen aan en waag ik mij weer op het wereld wijde web. Kijken of ik ook nog wat van de afgelopen 3 jaar terug kan halen.

Als Ragnar het goed vindt...

Rariteitenkabinet

Mijn "Happy desk" heeft er weer een pronkkastje bij.

Ik houd van de natuur. Vooral de periode waarin alles groeit, bloeit en vliegt. Nou is dat op zich niet zo vreemd. Er zijn vele natuurliefhebbers met mij. Een interesse die misschien niet iedereen met mij deelt is die van de dode beestjes. In de loop van de tijd heb ik heel wat van die dode beestjes en andere natuurresten in een trommeltje gelegd om er uiteindelijk "iets mee te doen. En uiteindelijk was nu. Ik maakte een "rariteitenkabinet".

Daarvoor gebruikte ik 8 lege sigarenkistjes uit de voorraad kistjes gekregen van mijn vader. De dekseltjes gingen eraf waarna ik de kistjes verfde met beits (puur pallisander). Daarna lijmde ik de kistjes aan elkaar met houtlijm. 4 rechthoekige samen en 3 vierkante eronder. In het kistje rechtsboven plakte ik het 8ste kistje wat er mooi tussen paste. 

Met een stanleymes sneed ik plankjes en smalle "leggertjes" uit de dekseltjes en die plakte ik met houtlijm op de gewenste plek.

Hierboven zie je verschillende veertjes en in het buisje snorharen van de katten die ik regelmatig in huis tegenkom. In de flesjes zit ook kattenmateriaal. 

Hier zie je een schedeltje van een overleden ratje en van 2 muisjes die ik tegenkwam tijdens het tuinieren. Een flesje met wat botjes en flesjes met wespen en wespachtigen.

We hebben in een groot aquarium al een aantal jaren garnalen en het is me een paar keer gelukt hun uitgepelde jasjes uit het water te vissen. Van alle drie de soorten één. 

Buiten vond ik een aantal motten (waaronder de buxusmot) en ook die gingen in een vitrine. Die ik overigens ook allemaal zelf maakte met karton, stevig plastic folie, alleslijm en washitape.

Ook eierschalen die ik her en der vond hebben nu een mooi plekje gekregen.

En hier zie je de bijen en verschillende hommels. Omdat ik alleen bij de gedachte aan opprikken met een speld al de kriebels krijg zitten ook die in kleine glazen flesjes. Met daaronder, last but not least de zaaddozen waarover ik in mijn vorige blogpost al schreef. 

Tijdens het schrijven en plaatsen van foto's kruipt er een bepaalde gêne over me heen. Niet een beetje typisch deze interesse?? Nou moet ik wel zeggen dat de bewaarbehoefte niet voor alle dode diertjes geldt. Ergens komt er een grens van "mooi" naar Jakkes! (En dat terwijl een dikke vette vlieg er toch prachtig uitziet met zijn bruine ogen, parelmoer groene lijf en heldere vleugels... ;)

Zo'n 25 jaar geleden had ik ook een kleine verzameling. Toen ging ik regelmatig naar het strand en nam ik een aantal dode krabjes mee naar huis die een lange tijd lagen te pronken in een vitrinekastje in de hal. Op enig moment sloeg mijn bewondering om in gruwel en heb ik ze met de griezels in mijn lijf (ik voel het nog) en met behulp van een stokje in de afvalbak geschoven en in de kliko gemikt.

Kijken hoe lang het bij mijn nieuwe verzameling duurt voordat de gruwel het weer wint van de bewondering :)

Zaden

Afgelopen zomer bestelden we leuke wicker "rotan"tuinstoelen en bij het bezorgen reageerde de chauffeur erg enthousiast op mijn "verwilderde" tuin. Ik zei hem dat als hij mij zijn adres wilde geven, ik hem na het oogsten van de zaden een verzameling zou toesturen. I.p.v het adres werd het een snel telefoontje van hem naar mij om zijn nummer op te slaan. Na een paar maanden was ik niet meer zeker of het nummer bij de man hoorde dus stuurde ik een sms met de vraag of hij die ene bezorger was. (zonder teveel info vrij te geven want ik wilde wel zeker weten dat ik met de juiste man te maken had ;) Zaden! reageerde hij. De goede dus. 

Belofte maakt schuld en zo ben ik weer aan het verpakken geslagen. Wederom maakte ik de zadenzakjes zoals te zien op het blog Ogenzalf en vulde ze met verschillende zaden uit mijn tuin. Leuk om te doen en leuk om te ontvangen.

Bij het oogsten van de zaden werd ik mij weer opnieuw gewaar van de verschillende zaaddozen. De ene mooier dan de ander. Er zitten werkelijk kunstwerkjes tussen. Zoals natuurlijk de lampionplant, Papaver, Penningkruid, Zegekruid, Juffertje in 't groen, Acanthus (? - wie het weet mag het zeggen), en Akelei.

Die gooi ik dan ook niet weg.  Die gaan in mijn natuurkastje / rariteitenkabinet in wording. 

Mijn "Happy Desk"

De meeste tijd van mijn zittend bestaan is aan de eettafel. Dat klinkt op zich een beetje saai maar dat is het niet. Op de eettafel staat mijn laptop en hij is omgeven door mijn knutselspullen. Meer heeft dit mens niet nodig.  (Ik heb het over mijn zittend bestaan. Ik heb natuurlijk ook een bewegend bestaan en dat is voornamelijk buiten).

De afgelopen periode ben ik bezig geweest met er een echte "happy desk" van te maken. Ik kan verheerlijkt kijken naar de werkplekken van verschillende instagrammers. Ik ruimde de boekenkast op en gaf de blikvangers een meer in het oog springende plek. Ook speurde ik mijn huis af naar kringloopvondsten die op hun beurt lagen te wachten.

Een Emra kruidenkastje toverde ik om tot inktpotjeskastje door het rekje eruit te breken, de achterwand op te knappen en er een plankje in te maken en het knoflookbakje wordt nu gevuld met mijn fineliners. 

Een kistje (krijtverf wit) en rekje kregen en flinke schuurbeurt om vervolgens opnieuw te beitsen. 

En wat ik niet had maar wel graag wilde hebben maakte ik zelf. Bij de Kwantum kocht ik het groene nepleer wat ik in een eerder bericht al liet zien (en er in het echt groener uitziet) en na het gebruik voor mijn schrijfkist had ik de smaak te pakken en maakte ik ook een bureaulegger, een hoes voor mijn Ipad, een mat voor onder mijn laptop, nog een journal, een pennenrol en 2 onderzetters. Toen moest ik mezelf echt een halt toeroepen. Genoeg is genoeg!

Wat nog miste was een brievenbakje en aangezien ik nog triplex had liggen besloot ik die ook zelf te maken, net als mijn al eerder gemaakte pennenlegger.

Ik ben er helemaal happy mee. Klaar voor een volgend Happy project.

Kleinzoon, Knutselen en Kilo's

Ook kleinzoon Tim heeft inmiddels zijn logeerpartijtje erop zitten en ook voor hem werd het een waar feest. We speelden spelletjes, aten (weer) patat, pannenkoeken, pizza en spareribs, knutselden er lustig op los, hielden 2x een zolderbioscoopavond met chips en gingen naar het Marechaussee museum.

De eerste avond werd er al begonnen met een mooi herinneringskistje en dag 2 stortte Tim zich vol overgave op zijn meteoriet.

Ook gingen we op steentjesjacht en hoe geweldig is het als je dan een steentje vindt in de vorm van een hartje! Aan de slag met de rode porseleinstift.

Hoewel we bedacht hadden, net als met zijn zus, naar het Flipje museum te gaan had zijn grote broer zijn fotoboekje erbij gepakt en Tim enthousiast gemaakt voor het Marechaussee museum waar híj met mij naartoe geweest was. Tja, zeg dan maar eens nee. Dus stapten we samen in de auto en gingen richting Buren. (Helaas kon opa niet mee aangezien het museum niet echt mindervalide vriendelijk is) 

(De voertuigen blijven het leukst dus natuurlijk ging oma met liefde in de regen staan zodat hij in alle auto's kon klimmen en aan alle knoppen kon zitten.

Bij de stadsmuur staan oude kanonnen en nadat we deze geladen hadden met de 'niet te tillen' kogels stond Tim garant voor de veiligheid van het stadje.

Na deze geslaagde dag werd er weer verder geknutseld aan cadeautjes voor pappa en mamma.

Het hartje kreeg naast de rode kant ook een gouden kant met gesmolten embossingpoeder en er werden lucifersdoosjes versierd en gevuld met een lief briefje en een klein groots cadeau. Je zult het maar krijgen! 

Na de laatste dag afgesloten te hebben met het verzoeknummer spareribs zat het er weer op. Met een mooie gevulde schatkist brachten we onze kleinzoon blij en voldaan weer naar huis. Ik dénk dat hij volgend jaar wel weer staat te trappelen.

(en ik ga even de strijd aan met de kilo's die deze 3 feestweken mij gebracht hebben ;) 

Patat, Pizza, Pannenkoeken

en een knutsel oma. Dat blijkt toch wel de sleutel tot een succesvol logeerpartijtje. Vorige week was Evy aan de beurt. Met smart wachtte ze de afgelopen 2 jaar tot ook zij de magische leeftijd van 6 jaar had bereikt en haar jaarlijkse logeeravontuur kon gaan beginnen. 2 jaar waarin ze haar grote broer in de zomervakantie enthousiast zag vertrekken en vol toffe verhalen weer thuis zag komen. Dit jaar werd ze 6 en hoewel het even spannend was vanwege Corona kon het "nog zoveel nachtjes slapen en dan...!" gelukkig toch beginnen.

Het programma is zondagmiddag ophalen en woensdagavond thuisbrengen en daartussenin FEEST!! Lievelingseten, later naar bed, een bioscoopavond op zolder, spelletjes en in evy's geval knutselen,  héééél véééél knutselen. 

 

Na bij aankomst eerst een spelletje memory gespeeld te hebben en de buikjes rond gegeten te hebben met patat en een kaassouflé  werd de vraag: "Wanneer gaan we knutselen" op me afgevuurd. (En bij die ene keer zou het niet blijven ;) Dus haalde oma een sigarenkistje van zolder en met rode, blauwe en gele acrylverf werd een mooi paars met groen kistje geverfd. Terwijl we bij de snackbar op onze frietjes stonden te wachten stelde ik voor een paar mooie steentjes tussen het grind te zoeken zodat deze met porseleinstiften omgetoverd konden worden in mooie edelstenen. 

Met een koperkleurige metalen bij, embossingpoeder en stempels werd het kistje nog mooier gemaakt (ook de zijkanten kregen vlinders en bloemen) en ook kregen de steentjes een gouden touch. De goudvondst tussen het aquariumgrind was natuurlijk helemaal het einde. Daar zouden de broers maar wat jaloers op zijn. 

En natuurlijk moesten er ook 2 boekjes gemaakt worden. Eén voor Evy en 1 voor haar vriendin. 

Een lege pizzadoos, mooie vellen gekleurd en wit papier vouwen en beplakken met in hartjes geknipt lijntjespapier aangevuld met wat opbergvakjes maakte er prachtige plak/schrijfboekjes van en de naam/kralenhanger aan de achterkant maakte het helemaal af! Terwijl Evy in dromenland was naaide ik het geheel in elkaar.

Ook had ik bij de kringloopwinkel 2 kop en schotels gekocht om stekjes in te planten. Een stekje van de pannenkoekenplant (Pilea peperomioides) en van de bommenwerper (Kalanchoe daigremontiana) 

Naast het vele knutselen gingen we ook nog naar het Flipjemuseum, maakten we een wandeling langs alle volle appels en peren boomgaarden en aten we ijsjes. 

Evy  ging moe maar voldaan met een hoofd vol verhalen en een tas vol met herinneringen weer naar huis en Tim staat te trappelen van ongeduld. Want alles in die tas, dat wil hij ook. Vooral het goud haha maar ik heb Evy moeten beloven dat niet te doen. Dan maar kijken of er een mooie meteoriet uit de ruimte te vinden is ;)  Nog 2 nachtjes slapen...

Spencerian Penmanship

Ken je dat? Dat het je maar niet  lukt om in een journal te beginnen...  

Ik maakte al heel wat junk journals met de bedoeling er enthousiast in te gaan schrijven maar van schrijven is het tot nu toe niet gekomen. De beruchte eerste bladzijde en mijn handschrift vormen een groot obstakel. In 1 van de boeken heb ik een keer 2 pagina's volgeschreven maar deze hebben het uiteindelijk niet overleefd. Toegegeven is het iets tussen mijn oren want zo vreselijk is  mijn handschrift niet maar het is niet stabiel. Los, vast, recht, schuin.

Vroeger wilde ik graag schuin schrijven maar zo kreeg je het niet geleerd op school en daarom is het nooit iets blijvends geworden. Ook doordat de computer het schrijven met de pen over nam. Mijn "schrijfspieren" raakten zo buiten gebruik dat mijn handschrift steeds slordiger werd. Zeker als je met de hand net zo snel probeert te schrijven als je met een toetsenbord typt.

Toen stuitte ik op het Spencerian handschrift dat werd ontwikkeld in 1840 door Platt Rogers Spencer om (zakelijk) snel en leesbaar te schrijven en wat ik ook herken als de schrijfstijl zoals mijn ouders het hebben geleerd. 

Ik downloadde een boekbestand uit 1906 en maakte er weer een echt boekje van.

Het handschrift bestaat uit een aantal principes. Een schuine rechte lijn, een gebogen lijn naar links en een gebogen lijn naar rechts. Alle kleine letters worden met die 3 lijnen gevormd. 

Voor de hoofdletters komen daar nog 3 ronde vormen bij.

Na het analyseren en oefenen van de letters ging ik verder met de 1000 meestgebruikte woorden.  

Er moet nog wel een beetje aan geschaafd worden. De letters moeten iets constanter, iets schuiner en minder rond, de lussen iets langer en de stokken iets korter.

Nog even oefenen dus maar dan houdt geen eerste bladzijde mij nog tegen!

(Mocht je ook geïnteresseerd zijn in Spencerian script? Klik dan *hier* )