Foto's uit de oude doos.

RoosjeMijn hoorde laatst in een telefoongesprek met de kleindochter dat het weer rapportentijd is en vroeg, nieuwsgierig als ze is, of ik mijn oude rapporten ook nog heb. "Ja die heb ik nog" zei ik en ik gaf haar de doos waar ik ze in bewaar. Terwijl ze erin begon te zoeken ging ik verder met waar ik mee bezig was, nl armbandjes maken. Tot ik opeens een hoop gegiebel hoor. 

Daar zaten ze met zijn tweetjes RoosjeMijn en haar Stand In.  "Hé, voor handvaardigheid had je het laagste cijfer! Hoe kan dat?"  "Geen idee" zei ik. "Misschien vond ik het toen nog niet zo leuk of andere dingen leuker..."

Met dat antwoord namen ze genoegen en al giebelend speurden ze de overige cijfers af. Maar toen ging het gegiebel opeens  over in hard lachen. "Hé een oude treinkaart en zwemabonnement met foto. Wow, dat is lang geleden! Hahaha even kijken of je nog lijkt!"

"Ja haha dat is zeker lang geleden."reageerde ik. "Toch al gauw zo'n 35 jaar!" Terwijl ik vroeg of de dames uitgelachen waren gierden ze het opeens uit. Ik was vergeten dat ook mijn theoriecertificaat van mijn rijbewijs en mijn oude paspoort in de doos zaten.  Met hun handen hielden ze hun buiken vast. Ben jij dit?! 

"Hé, RoosjeMijn, ik maakte je Stand In zodat je niet alles zelf hoeft te doen, niet om samen de draak met mij te steken." zei ik glimachend.  Nog na giechelend ging de aandacht weer naar mijn paspoort. Dat vonden ze wel een interessant boekje. 

"Mag ik ook een paspoort?" Vroeg RoosjeMijn. "Natuurlijk mag jij ook een paspoort. Ga maar vast zitten voor de foto. Dat is leuk voor later." ;)

Flower Power

Alweer een tijdje geleden leerde ik via Instagram Mirjam kennen.  Door Cerebrale Parese is ze rolstoelgebonden en middels crowdfunding probeert ze het bedrag bij elkaar te krijgen om een aangepaste bus te kunnen kopen. Als 'vrouw van' weet ik nog wat een verademing het was toen bij ons de bus eindelijk een feit was. Toen ons leven zo drastisch veranderde moest alles met mijn auto en de rolstoel. Met de komst van de bus kon de scootmobiel mee, verdween het gehannes met de rolstoel in mijn auto krijgen en hoefde ik niet langer die rolstoel te duwen.

Maar terug naar Mirjam. Ook met het verkopen van zelfgemaakte spulletjes wordt er gespaard voor de bus en zo kwam ik op het idee om een bijdrage te leveren door wat te maken. Het heeft even geduurd maar uiteindelijk kwam ik op deze armbandjes. 

En nu heb ik de smaak te pakken. De houten bloemenknopen zijn op en ik kon ze helaas niet meer vinden maar ik hoop met het net bestelde alternatief net zulke leuke armbanden te kunnen maken. Morgen mag ik weer een paar uur mee als bijrijder in ónze bus. Ik weet nu al wat ik dan ga doen :)

En ik hoop dat ook mijn bijdrage Mirjam's bus weer een stapje dichterbij brengt.

Drempelvrees

Het is alweer een aantal jaren geleden dat ik een naaimachine kocht maar tot nu toe ben ik niet verder gekomen dan hem uit de doos te halen en een plekje te geven. En dat terwijl er toch een heleboel dingen zijn die ik ermee wil maken. Ik zie van alles langs komen bij creatieve bloggers En zou dat dan ook zo graag willen kunnen.

Het probleem is... ik heb drempelvrees. Vroeger, heeel vroeger hadden we een ouderwetse handnaaimachine. Zwart met versiersels op een houten onderkant, een mooie houten deksel en een draaislinger. De meesten zullen hem nog wel kennen. Met enige regelmaat kijk ik of ik nog ergens zo'n mooitje op de kop kan tikken en telkens doe ik het niet. Ik héb immers een naaimachine.

In mijn herinnering was het makkelijk op die handnaaimachine. Je draaide gewoon langzaam of wat sneller aan de draaislinger en ook het maken van een nieuwe spoel was een fluitje van een cent. Op de elektrische Singer van mijn moeder ging het ook best goed. Tot de spoel op was en ik met de hand een nieuwe spoel ging voldraaien. Toen begon de ellende. Knopen, frotten, niet stikken. Foute boel dus en einde naaicarrière.

Toen ik gisteren Pinterest opende stond de startpagina vol met leuke maaksels van spijkerstof. En spijkerstof heb ik zat.  Dus ik ga de stoute schoenen aantrekken en waag weer een poging. Want zoals het meestal werkt met drempelvrees, je moet het gewoon (weer) een keer doen. Ik heb begrepen dat het frotten aan de draadspanning lag door het handmatig opdraaien van de spoel?

Inmiddels heeft Floris hem al uitgetest en met wat aanmoediging moet het toch wat kunnen worden. We gaan het zien...  Ennuh, handige tips voor beginners zijn van harte welkom :)

De léuke rollen doe ik natuurlijk zelf :)

Om de verjaardag van 2 vriendinnen te vieren ging PriePraat vandaag op pad. Ze had een High Tea geregeld in Ijsselstein. Als ik hoor dat er gezellig eten in het spel is ga ik altijd een beetje (on)opvallend in de weg lopen. Je weet maar nooit ;)

En YESSS ik mocht mee. Kwam dat even goed uit dat we nieuwe kleren hadden gemaakt voor mijn 'stand in'.  En die kleren passen mij natuurlijk ook dus kon ik feestelijk in het nieuw. (Een 'stand in' is prima maar sommige rollen doe ik graag zelf). 

Eerst moest natuurlijk de zilveren koets gepoetst want die fungeerde als taxi.

Het klikte gelijk met de dames. Al babbelend liepen we naar naar de theeschenkerij.

Het begon met bonbons, koekjes, cake en lekkere theesoorten. Wat heb ik daarvan gesmuld!

Toen kwamen er scones met clotted cream. PriePraat raakte daar niet over uitgepraat. Clotted cream had ze al heeeel lang niet gegeten. Dat was voor het laatst in een Engelse theetuin in Cornwall. Dat moest ik natuurlijk proeven. En het moet gezegd: Het zal een calorieën bom zijn maar met scones en jam onweerstaanbaar.

En of het nog niet genoeg was kwam er óók nog een hartige verrassing. Wraprolletjes met zalm en kruidenkaas, toast met mozzarella, tomaat en pesto, sandwich met kip, quiche, en een crosti met tonijn. Mijn buikje raakte aardig vol.

Toen ik vertelde dat ik over ons uitje wilde gaan bloggen vroegen ze of ik ook wat op de gastenmuur wilde schrijven. Natuurlijk wilde ik dat. Vriendinnen en een heerlijke high tea. Een leuker samenzijn bestaat er gewoon nie (t)...

Hihi ik heb er nog 1: Kaatje en Co dat is smullen maar zo. (Want ze hebben er ook lekker ambachtelijk schepijs, heel veel bonbons, leuke theecadeaus en nog veel meer. 

Haken als steun in moeilijke tijden.

Eigenlijk was haken niet iets waar ik mee bezig was. Ik was meer van het tekenen en schilderen. Totdat... Het was eind 2007 toen 's morgens vroeg de deurbel ging. Nietsvermoedend deed ik de voordeur open waarop er 2 ernstig kijkende politieagenten vroegen of ze even binnen mochten komen... Ze kwamen me vertellen dat Bert een ernstig verkeersongeval had gehad en zwaar gewond in het ziekenhuis in Nijmegen lag. 

Hij was die ochtend op zijn motor vertrokken richting werk toen een automobilist bij het invoegen op de snelweg in een slip raakte en als spookrijder op hem inreed. Bert werd gelanceerd en kwam aan de andere kant van de vangrail terecht waar een 2e auto hem niet kon ontwijken. Met ernstig beenletsel tot gevolg.

Op het moment dat de politie aanbelde waren ze in Nijmegen al druk  bezig om hem te stabiliseren. 'Kills first comes first' zeiden ze en na een snelle check lag alle aandacht bij zijn benen. De klap was enorm toen bleek dat zijn rechterbeen niet kon worden behouden.

Na een spannende tijd op de IC brak er een lange periode aan van revalideren. Al met al heeft Bert ruim een jaar niet thuis gewoond en bracht ik uren, dagen, maanden door aan zijn bed. Dat is het moment dat ik haken (her)ontdekte. Haken kan overal en een haaknaald en een bolletje katoen neem je makkelijk overal mee naar toe. 

Wat ik allemaal gehaakt heb zou ik niet eens meer weten maar één ding weet ik wel. Het heeft me absoluut door deze moeilijke tijd heen geloodst!

Ik kauw van jou

Toen ik vanmorgen de luxaflex opendraaide werd ik getrakteerd op de familie kauw die net aan het ontbijt zat. Ik ben gek op kauwen en elk jaar ben ik weer blij als ze hun nest in mijn schoorsteen bouwen. Het begint met pa en ma die met allerlei spulletjes aan komen vliegen om de perfecte kraamkamer te maken. Na een tijdje hoor ik schattig 'getjilp' door de de muur heen elke keer als pa of ma met een lekker hapje thuis komt. In die periode zet ik de radio niet te hard om de kleintjes vooral niet te storen. Voor je het weet is het weer voorbij. Dan worden de vleugels uitgeslagen en verhuist het hele gezin naar een reeks bomen een straat verderop. 

Dan is het tijd om op eigen benen te leren staan. Je eigen kostje bij elkaar te scharrelen. "Kom op jongen!" lijkt pa te zeggen. "Het wordt tijd dat je het zelf gaat doen..."

Wat de kleine jongen dan ook probeert. (Die snavelhoeken, ik vind ze zo schattig!)

Maar als mamma kauw in de buurt loopt waagt hij toch weer een kansje en met succes.

Het zijn dit soort tafereeltjes die mijn dag goed doen beginnen.

Fijn weekend allemaal.

Een echte 'stand in'

Laatst was ik op een feestje waar ik vertelde over mijn ideeën van RoosjeMijn. Ik liet wat foto's zien van mijn blog en zei dat RoosjeMijn inmiddels wel aan vervanging toe begon te raken. De vrouw met wie ik sprak vroeg of ik dat niet lastig vond. Of ik dan niet een zusje of vriendinnetje voor RoosjeMijn kon maken.  Of het niet als een soort verraad voelde naar RoosjeMijn. Nu moet ik je dus eerlijk bekennen dat dat inderdaad wel zo voelt. "We" zijn nu al zo lang "samen" bezig en hebben al zoveel "Leuke dingen" gedaan. Ook mijn schoonmoeder vindt haar erg lief en vraagt soms of ze niet meegekomen is haha. Dus voor RoosjeMijn komt er geen vervangster maar een "look-a-like". Een heuse  "stand-in" voor de foto's. En RoosjeMijn? Die mag meedoen, meekijken, mee bedenken en uiteindelijk zelf bepalen hoe haar wereld er precies uit gaat zien. Het laat zich raden waar RoosjeMijn de afgelopen dagen druk mee is geweest ;)

Nu het haar nog even in een mooie staart en ze zijn klaar voor een duik in de kledingkast...

RoosjeMijn 2.0

Toen ik 8 was verhuisden we van het westen naar de Betuwe. Ver weg van opa en oma. Of dat de reden is dat we zo weinig met elkaar gedaan hebben weet ik niet maar inmiddels zelf oma weet ik wel dat ik het heel jammer vind dat het zo gelopen is. Daardoor ontstond bij mij het idee over een poppetje met de naam Rozemarijn, beter bekend als RoosjeMijn. Ik ging aan de slag, deed er heel lang over om de perfecte RoosjeMijn te maken, bouwde een huis voor haar en ging met haar bloggen.

In de loop van de tijd is er al heel wat afgeknutseld maar zoals ik het oorspronkelijk bedacht had is het tot nu toe nog niet van de grond gekomen. Ik heb zelfs overwogen om er maar mee te stoppen. Maar het blijft knagen. Het idee wil niet uit mijn hoofd. Het is te leuk. Namelijk één en al verbindend. Met kinderen in de hoofdrol, leuke dingen doen met oma, opa, vader, moeder, vriendjes en vriendinnetjes. Creatief en educatief.

Hoewel het misschien meer bij de vroegere tijd past en de interesse van kinderen tegenwoordig meer ligt bij het spelen van computergames, eigen websites hebben en youtubefilmpjes maken, ga ik het nu toch gewoon doen. Met elkaar en voor elkaar. Haken, breien, naaien, borduren, figuurzagen, timmeren en verbinden.

Inmiddels is RoosjeMijn mijn beste vriendinnetje en we hebben de draad weer opgepakt. Onder de tag 'The making of RoosjeMijn' bouwen we hier verder aan haar wereld en richting haar nieuwe blog 'De wereld van RoosjeMijn'.

Met míjn oma borduurde ik de kruissteek op zakdoekjes en als het aan mij ligt wordt de lijst voor mijn kleinkinderen veel langer. Heb jij ook leuke dingen van je oma geleerd?

Social media verarmt?

Dit is mijn kaartenrek gevuld met social media geluk. Hij zit vol met blije spulletjes die ik dankzij het internet heb ontdekt.  

Er wordt niet altijd even positief gesproken over het social media tijdperk maar wat als het er niet was geweest... Het is maar de vraag of ik Oscar en zijn baasjes dan had ontmoet. Hij woont slechts een paar kilometer verderop maar dat ontdekte ik door het blog van Haakjuffie. Zij had het over Tuinderij Ganzert en ik dacht Ganzert? Hé die hebben we hier ook...

En het blog van Ing-things. Zo creatief en inspirerend met mooie teksten die mij steeds weer deden doorzetten om te blijven bloggen. Jammer genoeg kwam ik er pas achter dat zij ook in de buurt woonde toen ze alweer was verhuisd :)

Of Els van 'Dingen die fijn zijn'. Zij was de eerste die op mijn blog reageerde en me zo in het wereldje van gezellige blogsters bracht. Ze hangt geluksvisjes en laat geluksplanten achter voor de gelukkige vinder, heeft een LeEsclub die ook mij weer aan het lezen heeft gekregen en ze verkoopt mooie Echte Els kaarten en notitieboekjes. Post van Els is altijd een feestje!

En ondertussen groeit mijn lijst met blogs die ik volg en de lijst met volgers van mijn blog. Af en toe waag ik een kansje bij de verschillende give aways en soms met succes. Zo leuk. Zoals de leuke snailmail van Ageeth van Ogenzalf met o.a sweet pea zaden.

Of de give away van Akkelien van De Breimeisjes. Laat ik nou net op zoek zijn geweest naar plastic canvas! Even mijn lijstje projecten afwerken en dan leuk aan de slag.

Vandaag vielen de kralenkunstwerkjes van Maddy van Maak het ff door de bus. Maddy leerde ik kennen door Tuinderij Ganzert en De Proloog in wording en eenmaal volger op Instagram ontdekte ik bij haar de leuke tashangers, broches, oorbellen, stekenhouders etc. Mijn vroegere poezen Siouxie en Vyvian en mijn liefde voor fotografie en tulpen. Klein maar fijn!

En zo zijn er nog veel meer blogs en Instagramaccounts zo mooi,  leuk, inspirerend en gezellig

Zonder de social media was De Proloog ook nooit op mijn pad gekomen. Social media verarmt? Echt niet. In mijn geval zeker niet. Sterker nog. Het heeft mijn leven enorm verrijkt!

portrettekenaar

Er wordt momenteel druk getekend in huize PriePraat. Maar vandaag niet want vandaag stond een bezoekje aan schoonmama op het program. Natuurlijk ging ik mee en enthousiast geworden van het tekenen vroeg of ik mijn tekenspullen mee mocht nemen. 

Het is altijd leuk bij 'oma' en om er gezellig bij zitten (en in de buurt van de kaas en worst te blijven ;) legde ik mijn tekenspullen op de tafel. Ik had bedacht om een portret te maken van Nicole.

Eerst tekende ik het gezicht na. De foto tekende ik na van de telefoon. Handig want tijdens zo'n bezoekje zit ze geen moment stil. Toen dat af was ging ik met de kleurpotloden aan de gang. 

Tadaaaaa. Dit is 'm geworden. Zelf doet ze nogal geheimzinnig over wat ze aan het tekenen is. Ik doe dat niet hoor. Jullie mogen mijn tekening allemaal zien. Leuk want ze is ook niet zo scheutig met het plaatsen van foto's van zichzelf...

en nu kunnen jullie haar toch even zien. Zo ziet Nicole er dus (ongeveer) uit :)

Sfeertje hè.

Jaren geleden kreeg ik van "sinterklaas" een graveerapparaatje. Volgens de sint kwam het uit de 5 gulden bak bij de bouwmarkt. Het was een simpel dingetje op batterijen en met een adapter. Maar hoewel eenvoudig heeft het heel wat graveerkunststukjes doen ontstaan. Glazen, huwelijkscadeaus, afscheidscadeaus en zelfs het portret van manlief op een snoeppot voor zijn dochter.

Toen ik bij het Kruidvat voor een paar cent een graveerpen zag kon ik hem dan ook niet laten liggen. Leuk om waxinelichtpotjes te maken voor De Proloog dacht ik daarbij. Dus aten we groenten uit pot (en aangezien we dat vaak doen kan er nog wel eens een potje gegraveerd worden ;)

Om te beginnen maakte ik een eenvoudig plaatje. Natuurlijk van een fiets.

Morgen gaat ie mee naar  'de overkant'. Kijken wat 'de wielrenner en de boerin' ervan vinden en als hij in de smaak valt gaat hij in productie.

Gezellig toch, terrasje, drankje, ondergaande zon en een sfeerlichtje. Geluk verzekerd.

Tuinvrouw

Vandaag mocht ik helpen in de tuin. Het gras moest weer gemaaid en dat vind ik wel een tof klusje.

Maar in het gras groeien viooltjes en het is zo zonde om die bruut af te maaien dus heb ik ze eerst geplukt. 

ik heb ze in een bakje met water gezet en zo bloeien ze nog wel een week of twee vrolijk door.

Nadat het gras gemaaid was ging ik nog op zoek naar uitgebloeide paardenbloemen. Wat en joekel hè!? Veel te hoog om de zadenbol leeg te blazen.

Er kwam nog een flinke bak vol groenafval uit de tuin en dat ging hop de groene container in.

Tot slot ging ik nog op zoek naar een klavertjes vier. Niet gevonden natuurlijk.

Maar die had ik ook niet nodig. Het geluk was er namelijk al. De tuin, het zonnetje en de Rust. Geen ander geluid dan de liedjes van de vele vogels om ons heen.