Little things mean a lot

Toen ik van de week nog een keer en met minder haast over de dijk fietste op zoek naar dat huis wat te koop stond en wat ik niet kon vinden op Funda omdat dat niet het huis was wat te koop stond en ik dus naar het verkeerde huis zocht, (volg je me nog? Niet nodig want daar gaat dit blog verder niet over :) liet ik me aangenaam verrassen door alle verschillende soorten bloemetjes die er momenteel in de berm staan. 

Het fluitekruid en de boterbloemen vielen het meest op maar toen ik daar van elk 1 bloemstengeltje plukte met de bedoeling weer een droogpoging te wagen voor een herbarium, zag ik opeens nog veel meer bloemetjes. 
Voor dat moment (er komen nog veel meer bloemen langs de dijk) heb ik van alles 1 geplukt en omdat het  moest bijkomen van het moment tussen geplukt worden en thuiskomen heb ik het even in een minivaasje gezet. 

Van mijn moeder kreeg ik ooit een kaartje met de tekst "Little things mean a lot" en dit is daar nou typisch een gevalletje van. Hoe zo'n klein veldboeketje elke keer een geluksmomentje geeft alleen al door er naar te kijken. 

Toen het zo'n 20 jaar geleden even iets minder liep op mijn werk, gaf mijn moeder me elke week een prachtig veldboeket mee. En wat nou zo leuk is, is dat ik mij het negatieve niet meer herinner maar wel met warmte aan die boeketten terug denk. 

Straks ga ik nog een keer op pad. Voor weer zo'n lief miniboeketje én bloemetjes die het wel tot de bloemenpers gaan halen.

(En stop ik bij een bankje om nog even te genieten van het mooie uitzicht :)

Het gras bij de buren...

Ik had een bericht willen plaatsen over Instagram maar opeens sloeg de onrust toe. Gister reed ik op de fiets over de dijk naar huis en zag ik een leuk dijkhuisje te koop staan. Niet te groot (hoewel je je daar al snel op verkijkt) vrijstaand en een uítzicht! (Hoor je mijn stem omhoog gaan?)

Toen sloegen de verhuiskriebels toe. Op Funda kon ik het huis niet vinden. Er stonden wel 2 andere huisjes te koop. Niet langs de dijk maar wel vrijstaand. 

Lang geleden kocht ik mijn eerste eigen huisje. Half vrijstaand en uitzicht op een weiland met koeien die af en toe even met hun kop over de heining keken. Na een flinke verbouwing was het mijn paleisje. Het had alleen 1 manco en dat waren vocht optrekkende muren maar ach, dan verfde ik het wat vaker. Ik hield wel van afwisseling.

Een paar jaar later kwam B erbij en na weer een paar jaar besloten we toch de vochtige muren achter ons te laten en naar "de stad" te verhuizen. Een leuk huis.  Alleen jammer dat de achtertuin op het noorden lag. Als ik nog 1 keer zou verhuizen dan zou ik daar meer rekening mee houden.

En toen sloeg het noodlot toe. Een in een slip geraakte automobilist veegde B van zijn motor en een verhuizing naar een gelijkvloerse woning leek ons de beste optie. We besloten te gaan huren en verkochten het huis. En zo kwamen we in Eck en Wiel. 

Hoewel ik eerst iets had van:  Eck en Wiel?!  of all places! Kwam ik weer helemaal thuis. Tussen de boomgaarden, de weilanden en de dijken. Mensen komen hierheen op vakantie en ik woon er in mijn eigen "vakantiehuisje" 

Tot gister. Toen was opeens het gras bij de buren groener. En B, de lieverd, reed nog met me langs de huisjes ook. Maar wat is er eigenlijk mis met het huisje wat we hebben?

Ik woon niet vrijstaand maar wel op een hoek, met een tuin op het westen, als de zon schijnt, schijnt hij ook altijd in de tuin en als ik mijn tuin gezellig maak is er met het uitzicht achter niks mis. 

Voor kijk ik gewoon naar links. Daar staat een schattig huisje waar de was nog regelmatig ouderwets gezellig buiten hangt te drogen. 

Als ik de fiets pak, heb ik met 3 minuten een heerlijk dijkuitzicht en wat betreft het gras... Daarvan kan ik met volle overtuiging zeggen dat het het groenste is van de hele straat.

Dus vandaag geen bericht over Instagram. Ik ben even druk in mijn tuin :)