Kijken kijken niet kopen

Het stapeltje folders waar plaatjes in stonden die ik plakken wilde werd weer zo hoog dat het me in de weg ging liggen. Tijd voor wat knip en plakwerk dus. Als ik de vorige moodboards erbij pak zie ik dat ik in herhaling val. Kennelijk is mijn smaak wel stabiel en keren de plaatjes in de folders nog wel eens terug. 

De spullen op bovenstaande foto mogen zo in mijn woonkamers staan. Het gordijn met Monstera blad zou helemaal geweldig zijn als alleen dát blad erop stond. Dan had ik het gegarandeerd al gekocht. De koffer pick up (jeugdsentiment) blijft leuk maar de platen zijn het huis al jaren uit. Lekker hangen in een hangstoel hoe leuk is dat en de bank is (met dank aan het poezenvolk :) ook aan vervanging toe en gebleken is dat ribstof aardig katproof is. Maar ja, ik denk dat als er al iets gekocht wordt het voorlopig beperkt blijft tot de groene pot midden onder. Die vind ik wel heel erg tof. Alleen even achterhalen in welke folder die ook alweer stond.

De lijstjes rechts op de foto hierboven heb ik overigens wel gekocht afgelopen weekend. Leuk om iets in te stoppen en voor het raam te hangen. Het zijn zgn floating lijstjes. Lijstjes waarbij voor en achterkant van glas zijn. Het fruithangmandje met 3 mandjes zou wel leuk zijn om bolletjes katoen in te bewaren en de vaasjes kunnen natuurlijk ook gebruikt worden als pennenbakjes. Maar misschien ga ik toch liever voor een andere kleur :)

En deze spullen zouden het in mijn tuin ook goed doen. Leuk hoe de plantenbakken inmiddels ook in breimotief te krijgen zijn. 

Als ik het zo bekijk ben ik wel erg van de basiskleuren hè :)  Groen, bruin, zwart... Weinig spannends aan eigenlijk maar daardoor wel lekker relaxed. 

Zo, ik heb weer een paar A4tjes voor in mijn bewaarmap. Leuk voor later. Ik ben wel heel benieuwd hoe ouderwets het over pakweg 30 jaar is :) 

Feest

Vandaag was het feest. PriePraat en haar prins waren vandaag 6 jaar getrouwd. Wist ik ook niet hoor maar er vielen 3 kaarten door de brievenbus dus zo kwam ik erachter. Toen ik ze feliciteerde bleek ik opeens deel te mogen nemen aan het feestje. Of ik mee ging naar Tiel... Tuurlijk!  Ik wilde zo graag nog eens op de foto met Flipje dus ik greep mijn kans. 

6 jaar moet gevierd worden met champagne riep ik toen we bij de slijter naar binnen gingen. Maar PriePraat drinkt niet. Zelfs niet bij hoge uitzondering en hij is meer van de whisky. 

Daarna gingen we uitgebreid winkelen. Kijken kijken niet kopen heet dat haha. Moet je dit blik nou zien. Te leuk toch! Misschien kan ik haar nog ompraten.

Na het eten gingen we even naar huis om daarna weer op pad te gaan voor een hapje buiten de deur. Gauw controleerde ik of ik mijn portemonnee wel bij me had om ze met de komst van de rekening te verrassen.

Wat hebben we gesmuld! Lekkere broodjes met kruidenboter, een lekker uiensoepje, chateaubriand omdat hij dat zo lekker vindt en

als afsluiter een smakelijk stuk cheesecake met als extraatje een bolletje ijs en slagroom (vragen staat vrij ;) 

En nu we weer thuis zijn heb ik nog snel even dit bericht getypt zodat ik de rest van de avond kan uitbuiken op de bank. Tot volgende week weer bij 'RoosjeMijn blogt op dinsdag' 

Inpakken en wegwezen

In mijn leven heb ik huis en haard twee keer op stel en sprong moeten verlaten. In beide gevallen was er van inpakken geen sprake. De eerste keer was toen ik 12 was. De boerderij waar we in woonden brandde tot op de grond af maar hier kom ik in een ander bericht op terug. De tweede keer was ik 27 en had ik mijn huisje in Maurik. Het was het jaar van de hoge waterstand die dreigde de Betuwe, waar ik in woon, onder water te zetten. Hier ziet het er zo onschuldig uit maar op die 1ste februari was dat echt even anders. 

Ik kan het me nog goed herinneren. Het hoge water was wel een onderwerp maar met de gedachte 'Het zal zo'n vaart niet lopen' ging ik zoals elke dag naar mijn werk in Zeist. Ik was dus een eindje van huis toen mijn moeder belde dat de oproep was gekomen om het gebied te verlaten. (Volgens een collega verdween alle kleur uit mijn gezicht). 

Omdat mijn huis gevuld was met mijn katten, ratten en muizen sprong ik in de auto huiswaarts. Gelukkig kon ik het gebied nog wel in want zonder mijn dieren was geen optie. Na nog wat spullen op de bovenverdieping gezet te hebben (wat zinloos was aangezien het water ruim daarboven zou komen) verliet ik Maurik op weg naar gegarandeerd droge grond.

Mijn zus en zwager hadden mijn katten opgehaald en waren al op weg.

Ik ging met een auto vol hokken met mijn knagers een paar uur later op pad maar omdat ik een 'slimme' route nam kwam ik een aantal uren eerder aan. Wat zat ik in de rats want waar bleven mijn katten toch... 

Alles kwam goed en we werden liefdevol opgevangen bij lieve vrienden in Voorschoten en Voorburg. Maar o wat wilde ik graag weer naar huis! En gelukkig kon dat ook en duurde 'onze vlucht' maar iets meer dan een week!

Prettig zonnig weekend

Vrij als een vogel

Met de heerlijke lentezon van deze 5e mei leek er haast maar één optie om de dag te vullen. Op de fiets, wind in de haren en de vrijheid vieren. Als een magneet werd mijn blik steeds getrokken naar de vogels. Zoals deze kievit die dacht als ik nu niet meer beweeg ziet ze me niet...

Of deze grutto. Een vogel die ik niet dagelijks tegen kom. (Behalve als ik in de auto zit, rijdend langs de weilanden.)

Bij ons in de straat komen alleen de kauwen langs. Ook heel leuk  maar een foto maken van deze stoere kraai daar word ik ook wel erg blij van.

Toen ik deze foto nam zag ik nog niet om wat voor watervogel het ging. Thuis op de computer bleek het een fuut te zijn. Leuk!

En een aalscholver. Niet zeldzaam hier maar altijd leuk voor een plaatje

Een gans bovenop de geknotte kruin van een knotwilg. Dat is weer eens wat anders. Geen idee wat hem zo intrigeerde.

Ooievaars zie je hier vaak door de weilanden wandelen. Op best veel plekken staan er dan ook mooie paalwoningen waar ze hun nest op kunnen bouwen en daar maken ze dankbaar gebruik van.

Maar eendje wat doe je daar zo alleen?? Hij leek er minder last van te hebben dan ik. Ik maakte mij wat zorgen om zijn veiligheid. Hij niet. Hij voelde zich zo vrij als een vogel. Een gevoel wat ik heerlijk met hem deelde.

Wat een geluksvogels zijn we toch dat we kunnen zeggen 'Vrij als een vogel' in plaats van 'Vogelvrij' verklaard.

Vrijheid

Eigenlijk blog ik niet over grote thema's. Dat doe ik bewust. Niet omdat het mij niet interesseert want dat doet het zeker wel. Maar het is 'te groot'. Toen ik voor vandaag een bericht in gedachten had besloot ik het toch niet te schrijven. Hoe onschuldig het bericht eigenlijk ook is, ik vind het niet passen op 4 mei. Het zou geen recht doen aan al het verlies en verdriet waar vandaag bij stilgestaan wordt.

Toen ik vandaag thuis kwam van een korte wandeling kwam ik dit kadootje van moeder natuur en de vogels tegen aan de zijkant van het huis .                                                                                                                        

De karmozijnbes. Omdat  het een behoorlijke plant kan worden leek het me beter er een ander plekje voor te zoeken en aangezien het stukje bestraatte tuin waar we op uitkijken een vogelfeestje moet worden is dat de plek bij uitstek. 

Voor ik het in de gaten had was ik druk in de tuin. Logisch want het weer was ernaar maar eigenlijk had ik hele andere plannen. En toen werd ik mij weer eens extra bewust van de vrijheid die we hier hebben. Een groot bezit, sterker nog het grootste bezit waar iedereen toch recht op heeft. Met geen woorden te omschrijven hoe verschrikkelijk het is te moeten vluchten van huis en haard. Alles achter te moeten laten inclusief je familie en je dieren. Totaal ontheemd zijn omdat waar je ook bent, nergens je thuis is. Iets waar voor mijn gevoel weleens te makkelijk aan voorbij gegaan wordt. 

Vrijheid, je zal het maar hebben. Dat bedoel ik. Het is 'te groot'. Ik kan niet meer doen dan in mijn kleine wereld te proberen goed te doen en goed te denken en hopen dat als we dat allemaal en met elkaar doen de wereld steeds weer een stukje mooier wordt. 

Ondertussen vier ik elke dag mijn vrijheid maar ben ik vanavond even stil en denk ik aan iedereen die dat geluk niet had, niet heeft en helaas diegenen die dat ook niet zullen gaan  hebben.

Liefs Nicole

Home is where the heart is

Jippie, het is weer mijn blogdinsdag. Ik heb hier nu een paar keer geblogd en heb ook al wat huisjes van anderen gezien dus dacht dat het wel leuk zou zijn ook mijn huisje (nog een keer) te laten zien. In tegenstelling tot PriePraat woon ik best groot. Mijn huis telt 4 verdiepingen, schuur en weitje.

Helemaal boven bevind zich de woonkamer:

Hier zit ik graag. Het uitzicht is er prachtig, de kunst komt van de oma van PriePraat en de bank doet denken aan het spijkerstof bankstel wat zij vroeger hadden. Ik vind het er ook wel erg leuk uitzien. PriePraat was vroeger helemaal weg van Julien Clerc (en Michel Fugain en Gerard Lenorman) en omdat ze zelf geen platenspeler meer heeft heb ik ze gekregen. Deze plaat Terre de France vind ik het mooist.

Onder de woonkamer zit de werkkamer of hobbykamer. Daar staat alles wat ik nodig heb om mooie dingen te maken van klei, wol, stoffen, tekenmateriaal, een naaimachine en een ouderwetse typemachine. Ik hou wel van ouderwets.

Een verdieping lager kom je in de keuken. Ik vind koken leuk en het is ook zo lekker om het daarna op te eten ;) Appeltaart bakken doe ik graag. De appeltaart uit het oude Atag ovenboek is volgens mij het lekkerst en de scones uit het Lacock tea recipes jummy.

Nog een verdieping lager kom je in mijn slaapkamer. Daar staat mijn bed en een klein bureautje. Ik lees graag de boeken van Thea Beckman. Momenteel ben ik bezig in Saartje Tadema. Het zijn altijd mooie historische boeken. Zo leer ik er ook nog wat van.

Aan mijn bureautje schrijf ik brieven aan mijn vriendinnen. Snailmail noemen we dat. Ik schrijf de brieven met de hand en versier het extra en soms doe ik er ook nog een klein cadeautje bij. 

In de schuur staat mijn fiets en in het weitje staat mijn paard Flanke. Flanke is super lief en mak. Ik ga vaak lekker met hem buiten rijden. 

Ik voel mij helemaal happy in mijn huis. Ik hoop dat jij de rondleiding ook leuk vond. Tot volgende week :)

I love Playmobil

Oei, hooggespannen verwachtingen voor mijn playmobil bericht van vandaag. Als ik de reacties zo lees zijn er meer onder ons die het leuk vinden. Toen Playmobil voor het eerst op de markt kwam in 1974 was ik 7. Dé leeftijd om er mee te willen spelen. Ik kan mij de ridders, bouwvakkers, indianen en de paarden nog herinneren. In een mooie oranje koffer met vakken. Meisjesfiguren waren er nog niet maar dat mocht de pret niet drukken. Door een allesverwoestende brand (ik was inmiddels 12 dus de leeftijd net voorbij) raakten we onze verzameling weer kwijt en daar bleef het bij.

Later kocht ik het nog een keer het Rosa Victorian huis maar dat was niet om mee te spelen maar om mijn rat in te laten wonen. Die er vervolgens al heel snel uitgroeide en het huis verdween weer.

Tot ik 47 werd haha opeens was daar het Playmobilvirus weer. Geen idee wat het triggerde. Ik denk het playmomannetje met rood haar en baard wat ik tegen kwam die me deed denken aan mijn prins op het witte paard. 

Toen vroeg ik voor mijn verjaardag het huis wat mij terugbracht naar mijn eerste eigen huis en vulde dat met een aantal gebeurtenissen uit mijn leven. 

En opeens kwamen er meer en meer herinneringen en ging ik "los". Tot ik alle leuke anekdote maar ook minder leuke of zelfs traumatische gebeurtenissen verzameld had.  En vandaag geef ik dan eindelijk de aftrap van mijn geschiedenis, mijn leven en misschien zelfs mijn toekomst in Playmobil :)
Zoals over mijn voorouders...

mijn leven door de jaren heen en misschien zelfs wel mijn toekomst :)

Tussen 1974 en nu is er zoveel gebeurd. Zowel in mijn leven als in die van Playmobil. Van het eerste hele basic poppetje tot de aankleedpoppetjes van nu. Alle werelden van de oertijd tot de toekomst. Verzin het en het is er. Hoewel toch niet helemaal. In een eerder bericht gaf ik al een hint. Het antwoord was haaknaalden, breipennen en bolletjes wol. Ik denk dat ik er eens een brief aan waag en anders zit er maar één ding op en dat is zelf maken... 

Om alvast de eerste vraag van gisteren te beantwoorden... Dit ben ik als we terug gaan naar 1986 :)

Nieuwsgierig naar de rest? Wordt vervolgd. 

Een winterse dag in April

Toen ik vandaag thuiskwam van Tuinderij Ganzert (Waar ik grappig genoeg toch weer aan het verven was voor De Proloog) hing RoosjeMijn wat verveeld uit het dakraam. Gelukkig weet ik dat ze een hele vrolijke meid is dus schrok ik er niet van. "Wat een weer" mopperde ze. "Even zon en dan denk je dat het weer beter wordt en dan opeens weer een enorme hagelbui of jensplens." "Bah, ik ben blij als april voorbij is want in mei zal het vast beter weer worden!"

Maar opeens verdween haar moppergezicht en verscheen er een glimlach. "Wat heb jij véél Playmobil!" "Ja leuk hè!" zei ik. Of ik er nog mee speel vroeg ze grijzend . Dus ik vertelde haar dat dat bedoeld is om het verleden en herinneringen / anekdotes)  mee uit te gaan beelden op mijn blog.

"Haha nou dan ben ik reuze benieuwd wie dat voor moet stellen met dat oranje piekhaar!"

"En wat is dat met die koeien? Jullie hadden toch geen koeien?"

"Vertel ook maar eens wie dat is met die hoed en dat pistool! Moet ik bang worden ;)"

"En is dat Napoleon? Wat doet die nou tussen je Playmobil en een Saloon? Vertel vertel!"

"Dat is goed. Ik haal even wat te drinken voor ons en dan zal ik vast wat vertellen." beloofde ik haar maar toen ik weer boven kwam  had ze een heleboel Playmobil beestjes bij elkaar geraapt  en ging ze helemaal op in haar spel. 

Dus heb ik haar drinken maar bij haar gezet en beloofd morgen de aftrap te geven :)

Een bevlogen gesprek

Vanmiddag was ik weer te vinden in De Proloog. Deze keer niet om te schilderen maar voor een bevlogen gesprek. Nee het schilderwerk is helemaal af. Sterker nog, De Proloog is al helemaal ingericht. Hier en daar nog wat kunst aan de muur maar de sfeer is al helemaal goed!

Hoewel de ondertitel 'een eigenwijs wielercafe' is, is er ruimte voor veel meer. Iedereen is welkom en met de tijd zullen er steeds meer activiteiten plaatsvinden. Avond en weekend is het café al vaak open maar ook overdag moet het een prettige (ontmoetings)plek gaan worden.

En daar kom ik in beeld. Het zou maar zo kunnen dat ik daar deel van uit ga maken. Onder het genot van een bakje koffie en thee had ik een enthousiast gesprek met Berry en Esther (het bevlogen duo achter De Proloog) en brainstormden we over de verschillende mogelijkheden. Spannend!

Maar morgen ga ik weer 'gewoon' naar Tuinderij Ganzert. Daar waar mijn avontuur begon. Er zoemen weer 5 hommeltjes door het huis ongeduldig fladderend om zich te kunnen voegen bij hun hommelvriendjes daar. 

En mocht je je afvragen hoe het zit met de afbeeldingen in dit bericht. Dat zijn kaarten die te vinden zullen zijn in De Proloog. Kom langs, geniet van koffie met iets lekkers en stuur iemand een kaartje. Dan is iedereen blij. Echte post is zoveel leuker!

Bij deze zeg ik vast: Tot ziens :)

De natuur was sterker :)

Maar de natuur heeft natuurlijk maling aan een niet storen slinger. Die doet gewoon waar het zin in heeft. Groeit wanneer het groeien wil en leegt de wolken als ze vol zijn. en daar ben ik maar wat dankbaar voor. Had ik mij anders weer binnen verschanst met mijn openstaande projecten werd ik nu toch aangespoord om het gras te maaien voor de regen alles weer te nat zou maken. En zo was ik weer de hele dag buiten.

Nou stond het gras vol met violen en pinksterbloemen en ik vind het zo zonde om die zonder pardon neer te maaien dat ik ze eerst heb geplukt. Vorige week had ik dat  al gedaan met de pinksterbloemen en die bléven bloeien dus reden te meer om het weer te doen. Daarna heb ik mij nog gestort op wat overig onkruid her en der. De klaverzuring komt weer op en hoe schattig ook met het gele bloemetje als ik het zijn gang laat gaan is alles er straks weer van vergeven.

De eenden vonden het nette gras wel lekker en kwamen er gelijk in liggen. Hoe gezellig is dat.

De knapies die ze vervolgens achterna begonnen te jagen heb ik maar even (vriendelijk doch dwingend)  verteld dat dat niet de bedoeling was! (Ik weet dat kinderen moeten kunnen spelen maar eenden en duiven opjagen valt daar wat mij betreft niet onder :)

En omdat het aan bloemen in de tuin nog ontbreekt heb ik ook maar een bos raapzaadbloemen geplukt. Zo hebben we toch nog wat kleur. 

Fijn weekend allemaal (Hopelijk toch met de nodige zon :)

Hardleers

Ik voel mij best gezegend dat ik mij nooit verveel. Ik barst van de hobby's en heb altijd wel iets te doen en aan ideeën ook nooit gebrek. Waar ik wel gebrek aan heb is tijd. Iets wat er automatisch bij lijkt te horen in mijn leven. Maar als ik  heel eerlijk ben is dat iets wat ik over mezelf afroep.

Want naast alles wat ik wil doen voor mezelf, wil ik ook alles doen voor een ander. Zo was gisteren volledig gevuld, was ik vandaag bezig in de tuin van mijn ouders en ben ik morgen ook  de hele dag op pad. Ondertussen stapelen andere "beloftes" zich op. Tijd om mezelf even op de vingers te tikken.

Dus haakte ik een 'niet storen slinger'. Niet voor jullie hoor maar puur voor mezelf. Want er is er maar één die mij steeds stoort in waar ik mee bezig ben door steeds maar te willen en dat ben ik zelf. De slinger hang ik voorlopig maar even voor mijn eigen neus :)

Eerst de openstaande projectjes wegwerken. Even niet willen maar doen! Zou het me lukken of is het zoals de titel al doet vermoeden en ben ik een beetje...